Τετάρτη, 16.11.2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

O Βουλευτής N. Χίου και Υπεύθυνος Τομέα Περιφερειακής Πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας, Κωστής Μουσουρούλης, μίλησε χθες στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη συζήτηση των Προγραμματικών Δηλώσεων του νέου Πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου.

Ο Βουλευτής υπενθύμισε πως κατά τη συζήτηση ψήφου εμπιστοσύνης προς την προηγούμενη Κυβέρνηση Παπανδρέου, στις 2 Νοεμβρίου, είχε ευχηθεί η χώρα να πήγαινε σε εκλογές. Τώρα, τόνισε «μπροστά στον κίνδυνο η σφαλιάρα των Καννών να μετεξελισσόταν σε σπρωξιά της χώρας προς το κενό, αναγκαστήκαμε να πάμε στην αμέσως επόμενη διέξοδο, αυτήν μιας μεταβατικής Κυβέρνησης με έναν διπλό ειδικό σκοπό: να διευθετήσει τις εκκρεμότητες της έκτης δόσης και της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου». Ευχήθηκε στον κ. Παπαδήμο, η τρίμηνη πρωθυπουργία του να μην είναι διακοσμητική στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια όπως υπήρξε η προηγούμενη, ενώ έθεσε ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου σε σχέση με την ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.

Επεσήμανε πως η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ είναι πως εκείνο επιχαίρει για το ογκώδες ύψος του εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Πρωθυπουργού, μόλις την περασμένη εβδομάδα. Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία θεωρεί το «δανειακό οίστρο», όπως τον χαρακτήρισε, ως το θλιβερό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κατρακύλας της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας, τα τελευταία δυο χρόνια. Τέλος, ο Κωστής Μουσουρούλης καταδίκασε τη σύγκριση των δανείων που αναγκάζεται να συνάψει η χώρα με τις δωρεάν επιχορηγήσεις του ΕΣΠΑ. Αναφερόμενος σε πρόσφατη πρωτοβουλία του αρμοδίου Υπουργού Χρυσοχοΐδη με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για την αποδέσμευση δανείων έναντι δέσμευσης κονδυλίων του ΕΣΠΑ, επέστησε την προσοχή στον κίνδυνο δημιουργίας μιας ακόμα «φούσκας απορρόφησης», ενώ ανέδειξε και το θέμα αρχής που προκύπτει, δεδομένου ότι η εν λόγω πρωτοβουλία ισοδυναμεί με «πάγωμα» πόρων που είναι προγραμματισμένοι στον Κοινοτικό προϋπολογισμό από το 2005 για την εκτέλεση έργων.

Ακολουθεί ολόκληρη η Ομιλία του Βουλευτή από τα Πρακτικά της Βουλής.

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ  ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ  ΚΘ΄

Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011
Συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριοι συνάδελφοι, έχει ειπωθεί ότι η αλήθεια είναι πιο σημαντική από τα γεγονότα. Και εδώ –δυστυχώς - η αλήθεια είναι πως η αλλοπρόσαλλη διακυβέρνηση Παπανδρέου, η αποτυχία του μνημονίου και η αστοχία του μεσοπρόθεσμου προγράμματος έχουν παραχώσει τη χώρα σε μια τρύπα. Η μόνη διέξοδος ήταν οι εκλογές.
Σε αυτό εδώ το βήμα στις 2 Νοεμβρίου, είχα ευχηθεί να ήταν η τελευταία φορά που θα μιλούσα υπό την παρούσα Βουλή. Ήταν εκείνη η ημέρα όπου η αρχική ανοησία του δημοψηφίσματος μετεξελίχθηκε σε προσωπική μπλόφα, στη συνέχεια έγινε συλλογική γκάφα, για να καταλήξει εθνική σφαλιάρα. Αυτή είναι η ουσία του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Δεν θα σχολιάσω την αναδίπλωση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για το δημοψήφισμα, δεν έχει καμία αξία, αφού αποδείχθηκε λυτρωτική για τη χώρα. Και δεν είναι μόνο η αλλαγή Πρωθυπουργού το πρόβλημά μας.
Ούτε θα σχολιάσω, κύριοι συνάδελφοι, το πώς το ΠΑΣΟΚ θα διαχειριστεί την επόμενη ημέρα του. Είναι δικό του θέμα, αρκεί να το κάνει ήσυχα, χωρίς να αναστατώσει την κοινωνία.

Μόνο για τον κ. Κακλαμάνη, που μίλησε προ ολίγου για ευθύνες σε συγκεκριμένες περιοχές του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού φάσματος, να πω ότι συμμέτοχοι, μικρομέτοχοι ή μεγαλομέτοχοι, σε όλη αυτή την κατάσταση υπάρχουν παντού. Στα μεγάλα κόμματα με την αβελτηρία τους, στα μικρά κόμματα με τις ιδεοληψίες τους, στην επιχειρηματική κοινότητα, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όλα για την εξουσία. Άλλος για να την καταλάβει, άλλος για να τη διατηρήσει, άλλος για τη νομή της και άλλος για τον εκβιασμό της. Αυτή είναι η κατάσταση, όπως εγώ την κατανοώ.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ: γιατί δυο χρόνια δεν αλλάξατε πολιτική ενόσω ήταν καιρός, πρώτο ερώτημα.

Και δεύτερο, γιατί δεν σκεφτήκατε άλλο τρόπο επικοινωνίας με το λαό, πλην των εκβιαστικών διλημμάτων.
Θα σας απαντήσω εγώ: γιατί αν τα είχατε σκεφτεί αυτά, ούτε την εξουσία θα είχατε διεκδικήσει με τον τρόπο που τη διεκδικήσατε, ούτε και τη διακυβέρνηση της χώρας, θα την είχατε κάνει όπως την κάνατε. Αυτή είναι η άποψή μου και αυτή είναι και η πρώτη μας διαφορά: Εμείς δεν καταγγέλλουμε εκ του ασφαλούς, εμείς κρίνουμε, προτείνουμε και πάνω από όλα βρίσκουμε διεξόδους. Τώρα μπροστά στον κίνδυνο η σφαλιάρα των Καννών να μετεξελισσόταν σε σπρωξιά της χώρας προς το κενό, αναγκαστήκαμε να πάμε στην αμέσως επόμενη διέξοδο, αυτήν μιας μεταβατικής Κυβέρνησης, με έναν ειδικό σκοπό. Διπλό, να διευθετήσει τις εκκρεμότητες της έκτης δόσης και βέβαια, να διαχειριστεί την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου.

Χθες ακούσαμε τον κ. Παπαδήμο να διερμηνεύει το σκοπό αυτό ως μια διευκόλυνση της χώρας μας προκειμένου να μεταβεί σε συνθήκες ομαλότητας, σταθερότητας και ανάπτυξης. Αυτό θέλουμε και εμείς -όλοι υποθέτω- να αποφευχθεί η πρόσκρουση στο παγόβουνο, να βγει η χώρα από το μάτι του κυκλώνα, να δρομολογηθεί η αλλαγή πορείας, να αναστραφεί το νοσηρό κλίμα -και εγώ θα προσέθετα- άμεσα να ανακοπεί έστω λίγο κατά τη διάρκεια αυτού του τριμήνου, το τεράστιο κύμα φτώχειας και ανεργίας που σαρώνει τη χώρα.
Κύριοι συνάδελφοι, ο κ. Παπαδήμος, διαθέτει τεχνοκρατική γνώση που του επιτρέπει να κατανοήσει το πώς πρέπει να χειριστεί την οργιώδη διεθνή συγκυρία. Και αυτό το πολύ σημαντικό που απουσίαζε μακράν τα τελευταία δύο χρόνια από την προηγούμενη πρωθυπουργία, δείχνει η Αριστερά να το αγνοεί. Και αυτό πρέπει να το προσέξει. Και το λέω με συμπάθεια.

Ελπίζω, επίσης, υπό τον κ. Παπαδήμο, η Ελλάδα να μην είναι πια ένα σκέτο ντεκόρ στα ευρωπαϊκά συμβούλια. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω – θα ρώταγα τον ίδιο, δυστυχώς δεν ήμουν τυχερός, μέχρι πριν λίγο ήταν εδώ, αλλά έφυγε- τα εξής:

Πρώτον, αν οι ενέργειες που θα κάνει σε αυτό το δίπτυχο του στόχου, θα είναι διαδοχικές ή παράλληλες. Είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί αυτό, δεδομένης της άγνωστης έκβασης του PSI σε σχέση με την καταβολή της έκτης δόσης και τη δανειακή σύμβαση. Δεύτερον, αν από τα νέα αυτά δάνεια θα περάσουν κάποια χρήματα στην πραγματική οικονομία. Τρίτον, αν από αυτά τα δάνεια θα χρηματοδοτηθεί η ελάφρυνση που θα προκύψει από το PSI, δηλαδή ρωτώ αν θα χρεωθούμε ξανά για το «κουρεμένο» χρέος. Τέταρτον, αν θα επιδιώξει μια ισχυρή πολιτική επιβεβαίωση της αυτονόητης ηθικά και αδιαπραγμάτευτης πολιτικά, συμμετοχής μας στην ευρωζώνη.
Το λέω αυτό, διότι με τους χειρισμούς που έγιναν μέχρι τώρα διαμορφώθηκε για τη δεύτερη δανειακή σύμβαση ένα πλαίσιο που προκαλεί οικονομικούς, πολιτικούς, νομικούς και άλλους προβληματισμούς.

Κύριοι συνάδελφοι, ο κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, συνέκρινε μεταξύ άλλων τις δωρεάν επιχορηγήσεις από τα διαρθρωτικά ταμεία, με τα δάνεια που έφερε η Κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα διαχρονικά. Είναι απίστευτο! Δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους συνειρμός και τι είδους σύγκριση είναι αυτή.
Αυτή, κύριοι συνάδελφοι, είναι η δεύτερη διαφορά μας. Εμείς λυπούμαστε βαθύτατα που η χώρα αναγκάζεται να συρθεί σε τέτοιο δανεισμό, ενώ εκείνος επιχαίρει. Το αύριο δεν διασφαλίζεται με νέα δανεικά και με περισσότερο στύψιμο του κόσμου. Διασφαλίζεται με νέα παραγωγή και με νέα οικονομία.

Κάτι ακόμα συναφές με το δανειακό οίστρο της χώρας και επ’ αυτού θα ήθελα την προσοχή σας. Στις αρχές του Οκτωβρίου, ο κ. Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε συμφωνία της προηγούμενης κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με σκοπό τη δέσμευση δύο δισεκατομμυρίων ευρώ από τα κονδύλια του Ε.Σ.Π.Α. έναντι απελευθέρωσης –που δεν είναι μόχλευση- δανείων προς τις επιχειρήσεις και προς τους εργολήπτες των μεγάλων έργων.

Αυτό προσωπικά το βρίσκω εξοργιστικό. Μπορεί να είναι μέρος της λύσης εδώ που φθάσαμε, όμως έτσι προκύπτουν οι εξής δύο επιπτώσεις: πρώτον, μια φούσκα αναπορρόφητων κονδυλίων του Ε.Σ.Π.Α. –αυτά τα δυο δισεκατομμύρια- και, δεύτερον, ένα σημαντικό θέμα αρχής. Το λέω επίσης, επειδή υπηρέτησα ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων: Οι πόροι του Ε.Σ.Π.Α. είναι προγραμματισμένοι στον Kοινοτικό προϋπολογισμό από το 2005 έναντι εκτέλεσης έργων. Τώρα τι γίνεται; Αποδεσμεύουμε δάνεια δεσμεύοντας επιχορηγήσεις, ‘παγώνουμε’ δηλαδή και το δωρεάν.

Το «συμβόλαιο του ΠΑΣΟΚ με το λαό» του 1981 έλεγε ότι «ο εξωτερικός δανεισμός επιτρέπεται, όταν είναι ενταγμένος σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης», ότι: «δεν συμφωνούμε με τον εξωτερικό δανεισμό που αποβλέπει στο να καλύψει λάθη, παραλείψεις της οικονομικής πολιτικής κ.λπ», ότι «η διατυμπανιζόμενη από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πιστοληπτική ικανότητα της χώρας δεν είναι το βασικό πρόβλημα».

Σωστά τα λέγατε τότε. Τώρα επιχαίρετε για τον εξωτερικό δανεισμό. Επίσης, παρατηρώ και κάτι ακόμα σε αυτό το απόσπασμα, πως η Νέα Δημοκρατία από τότε για εσάς ήταν γραφική, επειδή στεκόταν στην πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Θα καταθέσω στα πρακτικά έναν πίνακα που δείχνει την εξέλιξη της πιστοληπτικής ικανότητας τα τελευταία χρόνια, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα που μας αναγκάζει σήμερα να δανειζόμαστε, πρώτον, υπό όρους τόσο επαχθείς, δεύτερον, πάνω από τις δυνάμεις μας και, τρίτον, με θυσίες που πηγαίνουν χαμένες.

Έκανε ένα συλλογισμό ο συνάδελφος του ΛΑ.Ο.Σ. για τα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ που μας κοστίζουν οι εισαγωγές τσιγάρων. Εγώ θα κάνω έναν άλλον – και κλείνω- συλλογισμό - υπολογισμό.  Η Κυβέρνηση αυτή έχει σαράντα οκτώ Υπουργούς. Από κάτω της, στο μεσαίο επίπεδο της διοίκησης, βρίσκονται πενήντα ένας Γενικοί Γραμματείς και είκοσι δύο Ειδικοί Γραμματείς, σύνολο εκατόν είκοσι ένας άνθρωποι. Εάν υπολογίσετε και τους συμβούλους που υπηρετούν σε αυτούς τους εκατόν είκοσι έναν ανθρώπους –έναν μέσο όρο - συν τα λειτουργικά κόστη, θα δείτε ότι ξεπερνά το ποσό των 60 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Σε εξήντα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο αντιστοιχούν τα 300 ευρώ που κόπηκαν από 200.000 χαμηλοσυνταξιούχους.

Ευχαριστώ πολύ.

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΛΒ΄

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

«Επί του Προϋπολογισμού των Δαπανών της Βουλής έτους 2012»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε τον Προϋπολογισμό της Βουλής για το 2012 σε ένα δεδομένο εθνικό πλαίσιο και ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο.. Κατ’ αρχήν, είναι γνωστά σε όλους τα εγγενή δημοσιονομικά προβλήματα, τα οποία μετεξελίχθηκαν σε χρηματοπιστωτικά. Σημασία έχει τώρα η ικανότητα της χώρας να βγει από αυτό το αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει.

Ως προς την Ευρωζώνη φαίνεται ότι υπάρχει γενικευμένη αβεβαιότητα. Αυτή αποδίδεται στην άνοδο των επιτοκίων και την απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών προς τις χώρες της Ευρωζώνης λόγω του χρέους που έχει συσσωρεύσει και κυρίως, λόγω της πρόβλεψης για το πώς θα εξελιχθεί το κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους αυτού.

Συνεπώς, το ευρύτερο αυτό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται και η Ελλάδα, είναι αβέβαιο. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για ανικανότητα των ευρωπαϊκών ηγεσιών να λάβουν εγκαίρως τις κατάλληλες πολιτικές αποφάσεις. Πρόκειται για έλλειψη ενός ανανεωμένου ευρωπαϊκού οράματος για την προοπτική αυτής της μεγάλης «οικογένειας», στην οποία εξακολουθώ, παρά τους κλυδωνισμούς, να πιστεύω ακράδαντα.

Έρχομαι τώρα στο δικό μας ζήτημα. Πέρα από τη δική μας ανικανότητα και την αδυναμία να λάβουμε εγκαίρως τα σκληρά μέτρα που έπρεπε να είχαμε λάβει, για να περιορίσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα, η χώρα αναγκάστηκε, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις, να πάρει καθ’ υπαγόρευση από τους δανειστές, πολύ αργότερα, πολύ σκληρότερα μέτρα, που, λόγω της εφαρμοσθείσας συνταγής, οδήγησαν σε οικονομικό πλέον, αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που αποτυπώνεται στην ύφεση και, βέβαια, στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού του 2011.

Θα σας δώσω δυο νούμερα μόνο. Ενώ το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής προέβλεπε έλλειμμα 7,3% για το 2011 και το προσχέδιο του Προϋπολογισμού, που κατατέθηκε πριν από ένα μήνα στη Βουλή, προέβλεπε έλλειμμα 8,5% για το 2011, μέσα στο δεκάμηνο έχουμε ήδη ξεφύγει. Αναμένουμε σήμερα την κατάθεση του Προϋπολογισμού, για να δούμε πώς έχει εξελιχθεί η κατάσταση.

Στην αστοχία αυτή μας οδήγησαν η αδιαφορία, η ανικανότητα και η επιλογή ενός λανθασμένου μείγματος πολιτικής.

Έρχομαι τώρα στον Προϋπολογισμό της Βουλής, κύριε Πρόεδρε. Σε σχέση με το 2011 υπάρχει μείωση κατά 14%, δηλαδή, από 198.000.000 ευρώ που ήταν πέρυσι οι πιστώσεις, ανέρχονται σε 171.000.000 ευρώ. Οι περικοπές αυτές αποδίδονται κατά 70% στις μειώσεις των αποζημιώσεων των Βουλευτών και των αμοιβών του προσωπικού και κατά 30% στη μείωση των λειτουργικών εξόδων της Βουλής.

Δεν ξέρω αν αυτή η αναλογία είναι η σωστή ή αν θα μπορούσε να υπάρχει κάποια άλλη ή ακόμα και στο εσωτερικό της, τι είδους αναδιαρθρώσεις δαπανών θα έπρεπε να είχαν γίνει. Αυτό είναι θέμα ειδικών που παρακολουθούν την εξέλιξη αυτών των δαπανών όλα αυτά τα χρόνια.

Θέλω, επίσης, να πω ότι αθροιστικά, από το 2010 μέχρι και το 2012, δηλαδή την τριετία, η μείωση των δαπανών φτάνει στο 23%. Μακάρι να είχε επιτευχθεί τέτοια μείωση και αλλού στο δημόσιο τομέα. Είναι σίγουρα μια σωστή απόφαση που εκπέμπει ένα κατάλληλο μήνυμα.

Θα κάνω, όμως, έναν πρόχειρο υπολογισμό. Τον είχα κάνει και προχθές, μιλώντας στις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης. Σήμερα η Κυβέρνηση «απασχολεί» σαράντα οχτώ Υπουργούς. Το μεσαίο επίπεδο διακυβέρνησης απασχολεί πενήντα ένα γενικούς γραμματείς και είκοσι δυο ειδικούς γραμματείς. Αν αθροίσετε το πολιτικό αυτό προσωπικό και πολλαπλασιάσετε με το μέσο όρο των συμβούλων που δικαιούται ο καθένας, προκύπτει ένας εξωφρενικός αριθμός και ένα απαράδεκτο λειτουργικό κόστος, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις μειώσεις που αποτυπώνονται στον Προϋπολογισμό που συζητάμε τώρα για τη Βουλή.

Θέλω επίσης, κύριε Πρόεδρε, με αφορμή τη συζήτηση αυτή, να σταθώ λίγο στο θέμα των αποζημιώσεων των Βουλευτών καθώς και των προνομίων που έχουν. Πριν αναφερθώ σε αυτό, θα ήθελα να περάσω και εγώ το δικό μου μήνυμα στο λαό μας που υφίσταται τόσα δεινά και παρακολουθεί συγκλονισμένος τις συζητήσεις αυτές: Στις επόμενες εκλογές, μετά από σύγκριση και πολύ σκέψη, να στείλει εδώ τους καλύτερους απ’ όλους τους χώρους, απ’ όλες τις παρατάξεις. Για εμένα αυτό είναι ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και όχι οι διάφορες «παρθενογενέσεις».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με σεβασμό στη βιογραφική πορεία του καθενός, θα ήθελα να πω ότι όταν λυθούν τα προβλήματα, όταν δηλαδή δούμε μια άσπρη μέρα, τότε μόνο θα μπορούμε να αποφασίσουμε νηφάλια ποιος θα είναι ο αριθμός των Βουλευτών, ποιο θα είναι το ύψος των αποζημιώσεων τους και ποια από τα αποκαλούμενα «προνόμια» πρέπει –αν πρέπει- να έχουν.

Κύριε Πρόεδρε, αποφασίσατε πέρσι –και σωστά πράξατε- τη μείωση των αποζημιώσεων των Βουλευτών κατά 40%. Αναφέρθηκε και ο κ. Αϊβαλιώτης. Το άκουσε κανείς; Το γνωρίζει κανείς; Κανείς. Όταν όμως, κάποιοι συνάδελφοι, είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά, αλλά σίγουρα επιδεικτικά αποφάσισαν να παραχωρήσουν αυτά τα προνόμια, τότε το έμαθαν πάρα πολλοί. Και όταν λέω «ομαδικά» καταλαβαίνετε τι εννοώ. Τα αποκαλούμενα «προνόμια» οι περισσότεροι τα αποδεχόμαστε ως διευκολύνσεις για τη δουλειά μας. Κάποιοι άλλοι που δεν τα δεχόμαστε όλα, τα επιστρέφουμε αθόρυβα. Εγώ προσωπικά παρέδωσα το γραφείο που μου διέθεσε η Βουλή γιατί έχω δικό μου. Δεν έβγαλα όμως ανακοίνωση γι’ αυτό.

Και κάτι ακόμα: Αυτές οι περικοπές, κύριε Πρόεδρε, σταμάτησαν τον κόσμο από το να πολιορκεί τη Βουλή; Και 60% να λέγατε ότι περικόπτονται οι αποζημιώσεις, κάποιοι θα ζητούσαν 80%. Μήπως η μη αποδοχή των προνομίων από ορισμένους συναδέλφους σταμάτησε τις πολιορκίες αυτές; Σε καμία περίπτωση. Κάποιος θα μπορούσε να πει «Να περικοπούν και τα εθιμικά προνόμια». Τι εννοώ με αυτό; Να μην πολιτεύονται οι γόνοι πολιτικών οικογενειών ή να πολιτεύεται ένας ανά οικογένεια, για να θυμηθούμε και τον προηγούμενο Πρωθυπουργό. Πολλά μπορούμε να πούμε. Σημασία έχει ότι αυτά αντιμετωπίζονται και επιλύονται μόνο με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, μετά την έξοδο της χώρας από το μάτι του κυκλώνα..

Θα ήθελα, κύριε Πρόεδρε, να μου δώσετε ένα λεπτό για να αναφερθώ στα προβλήματα του Προϋπολογισμού της Βουλής. Όταν οι περικοπές γίνονται «με το μάτι» ή με το ψαλίδι, δεν πρόκειται να αποδώσουν, γιατί η διοίκηση από κάτω δεν μπορεί να τις απορροφήσει. Σε όλο το δυτικό κόσμο προηγούνται άλλα πράγματα πριν αποφασιστούν περικοπές. Προηγούνται λειτουργικές επισκοπήσεις, αξιολογήσεις των δομών, αναδιαρθρώσεις των υπηρεσιών και μετά οι περικοπές, προκειμένου αυτές να μπορούν να απορροφηθούν από το διοικητικό σύστημα. Αλλιώς θα υπάρξει ζήτημα αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας. Και αυτό φοβάμαι ότι φαίνεται ήδη σε όλη δημόσια διοίκηση. Ελπίζω να μη φανεί και στη Βουλή των Ελλήνων. Ευχαριστώ πολύ.