H διαχείριση των Κοινοτικών πόρων είναι μια πολυσύνθετη διαδικασία που συνδέεται με τις πολιτικές για την οικονομία, την ανάπτυξη και την κοινωνία και η αποδοτικότητά της πρέπει να αποτιμάται συνολικά. Η διαδικασία αυτή ανέδειξε τη γνωστή δυσκολία της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας να σχεδιάζει στρατηγικά και ολοκληρωμένα τις αναπτυξιακές της παρεμβάσεις, να τις διοικεί επιτελικά και να προγραμματίζει αποτελεσματικά ενέργειες και πόρους για την υλοποίησή τους. Ανέδειξε επίσης τη δυσκολία της να κινητοποιεί την ιδιωτική πρωτοβουλία, να εφαρμόζει νέες στρατηγικές, να μεταστρέφει το ενδιαφέρον από πιο παραδοσιακούς σε νέους παραγωγικούς κλάδους αλλά και τη δυσκολία της ελληνικής κοινωνίας να αποδέχεται αλλαγές ή να ξεπερνά νοοτροπίες.
Εμπρός στο άγχος των απωλειών πόρων και στην ανάγκη να αποκτήσει άμεσα η χώρα ένα ελάχιστο επίπεδο δημόσιων υποδομών για να αυξηθεί η παραγωγικότητα και, σε μεταγενέστερο στάδιο, να κινητοποιηθεί το ιδιωτικό κεφάλαιο, η πρόταξη της απορρόφησης ήταν αναπόφευκτη. Αυτό, παρά τα σημαντικά βήματα που έγιναν, συχνά, περιόρισε την αναπτυξιακή πολιτική της χώρας σε εξειδίκευση των εθνικών ιδιαιτεροτήτων, χωρίς συγκροτημένη από πάνω προς τα κάτω στρατηγική, και διατήρησε την - υπό ελλιπείς όρους - εκτέλεση των έργων σύμφωνα με την «πιστωσιοκεντρική» λογική των προ ΚΠΣ περιόδων και όχι σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τους σύνθετους νομικούς, τεχνικούς και περιβαλλοντικούς όρους που επέβαλε το Κοινοτικό κανονιστικό πλαίσιο. Στο πλαίσιο αυτό, τα δημόσια έργα αποτέλεσαν «εύκολο στόχο» για την Ε.Ε., η οποία αξίωνε επί μακρόν την ευθυγράμμιση με την Κοινοτική νομοθεσία. Οι όποιες προσαρμογές ήταν περιορισμένες αφού βρήκαν ισχυρές αντιδράσεις, τόσο από τη δημόσια διοίκηση, όσο και από ορισμένους επιστημονικούς και οικονομικούς φορείς που είχαν συνηθίσει και εγκλωβιστεί στο προ των ΚΠΣ σύστημα.
Τα ανωτέρω αποτυπώνονταν με τον πλέον ανάγλυφο τρόπο στους ρυθμούς απορρόφησης του Μαρτίου 2004, δηλαδή τέσσερα και πλέον έτη από την έναρξη της περιόδου 2000-2006: Σύνολο ΚΠΣ 23%, Ταμείο Συνοχής 7%, Κοινοτικές Πρωτοβουλίες 6,6%. Από το ποσοστό απορρόφησης του ΚΠΣ προκύπτει ότι από το 2004 και έως τη λήξη της περιόδου, ο μέσος όρος παραγωγής δαπάνης του ΚΠΣ θα έπρεπε να ανέλθει στο 18% από 7,5% της πρώτης τετραετίας υλοποίησης, δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση 2,5 φορές ταχύτεροι ρυθμοί. Τα δημόσια έργα ήταν απλώς ένα τομέας όπου τα αποτελέσματα είναι περισσότερο εύκολα μετρήσιμα και ελέγξιμα, σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο μόνος προβληματικός τομέας.
