Τετάρτη, 16.11.2011
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

O Βουλευτής N. Χίου και Υπεύθυνος Τομέα Περιφερειακής Πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας, Κωστής Μουσουρούλης, μίλησε χθες στην Ολομέλεια της Βουλής, κατά τη συζήτηση των Προγραμματικών Δηλώσεων του νέου Πρωθυπουργού κ. Λ. Παπαδήμου.

Ο Βουλευτής υπενθύμισε πως κατά τη συζήτηση ψήφου εμπιστοσύνης προς την προηγούμενη Κυβέρνηση Παπανδρέου, στις 2 Νοεμβρίου, είχε ευχηθεί η χώρα να πήγαινε σε εκλογές. Τώρα, τόνισε «μπροστά στον κίνδυνο η σφαλιάρα των Καννών να μετεξελισσόταν σε σπρωξιά της χώρας προς το κενό, αναγκαστήκαμε να πάμε στην αμέσως επόμενη διέξοδο, αυτήν μιας μεταβατικής Κυβέρνησης με έναν διπλό ειδικό σκοπό: να διευθετήσει τις εκκρεμότητες της έκτης δόσης και της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου». Ευχήθηκε στον κ. Παπαδήμο, η τρίμηνη πρωθυπουργία του να μην είναι διακοσμητική στα Ευρωπαϊκά Συμβούλια όπως υπήρξε η προηγούμενη, ενώ έθεσε ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου σε σχέση με την ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους και τη χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.

Επεσήμανε πως η διαφορά της Νέας Δημοκρατίας από το ΠΑΣΟΚ είναι πως εκείνο επιχαίρει για το ογκώδες ύψος του εξωτερικού δανεισμού της Ελλάδας, σύμφωνα με τα λεγόμενα του πρώην Πρωθυπουργού, μόλις την περασμένη εβδομάδα. Αντίθετα, η Νέα Δημοκρατία θεωρεί το «δανειακό οίστρο», όπως τον χαρακτήρισε, ως το θλιβερό και αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κατρακύλας της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας, τα τελευταία δυο χρόνια. Τέλος, ο Κωστής Μουσουρούλης καταδίκασε τη σύγκριση των δανείων που αναγκάζεται να συνάψει η χώρα με τις δωρεάν επιχορηγήσεις του ΕΣΠΑ. Αναφερόμενος σε πρόσφατη πρωτοβουλία του αρμοδίου Υπουργού Χρυσοχοΐδη με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων για την αποδέσμευση δανείων έναντι δέσμευσης κονδυλίων του ΕΣΠΑ, επέστησε την προσοχή στον κίνδυνο δημιουργίας μιας ακόμα «φούσκας απορρόφησης», ενώ ανέδειξε και το θέμα αρχής που προκύπτει, δεδομένου ότι η εν λόγω πρωτοβουλία ισοδυναμεί με «πάγωμα» πόρων που είναι προγραμματισμένοι στον Κοινοτικό προϋπολογισμό από το 2005 για την εκτέλεση έργων.

Ακολουθεί ολόκληρη η Ομιλία του Βουλευτή από τα Πρακτικά της Βουλής.

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ
ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ  ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ  ΚΘ΄

Τρίτη 15 Νοεμβρίου 2011
Συζήτηση επί των προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κύριοι συνάδελφοι, έχει ειπωθεί ότι η αλήθεια είναι πιο σημαντική από τα γεγονότα. Και εδώ –δυστυχώς - η αλήθεια είναι πως η αλλοπρόσαλλη διακυβέρνηση Παπανδρέου, η αποτυχία του μνημονίου και η αστοχία του μεσοπρόθεσμου προγράμματος έχουν παραχώσει τη χώρα σε μια τρύπα. Η μόνη διέξοδος ήταν οι εκλογές.
Σε αυτό εδώ το βήμα στις 2 Νοεμβρίου, είχα ευχηθεί να ήταν η τελευταία φορά που θα μιλούσα υπό την παρούσα Βουλή. Ήταν εκείνη η ημέρα όπου η αρχική ανοησία του δημοψηφίσματος μετεξελίχθηκε σε προσωπική μπλόφα, στη συνέχεια έγινε συλλογική γκάφα, για να καταλήξει εθνική σφαλιάρα. Αυτή είναι η ουσία του πώς φτάσαμε ως εδώ.

Δεν θα σχολιάσω την αναδίπλωση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για το δημοψήφισμα, δεν έχει καμία αξία, αφού αποδείχθηκε λυτρωτική για τη χώρα. Και δεν είναι μόνο η αλλαγή Πρωθυπουργού το πρόβλημά μας.
Ούτε θα σχολιάσω, κύριοι συνάδελφοι, το πώς το ΠΑΣΟΚ θα διαχειριστεί την επόμενη ημέρα του. Είναι δικό του θέμα, αρκεί να το κάνει ήσυχα, χωρίς να αναστατώσει την κοινωνία.

Μόνο για τον κ. Κακλαμάνη, που μίλησε προ ολίγου για ευθύνες σε συγκεκριμένες περιοχές του πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού φάσματος, να πω ότι συμμέτοχοι, μικρομέτοχοι ή μεγαλομέτοχοι, σε όλη αυτή την κατάσταση υπάρχουν παντού. Στα μεγάλα κόμματα με την αβελτηρία τους, στα μικρά κόμματα με τις ιδεοληψίες τους, στην επιχειρηματική κοινότητα, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης. Όλα για την εξουσία. Άλλος για να την καταλάβει, άλλος για να τη διατηρήσει, άλλος για τη νομή της και άλλος για τον εκβιασμό της. Αυτή είναι η κατάσταση, όπως εγώ την κατανοώ.

Θα ήθελα να ρωτήσω τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ: γιατί δυο χρόνια δεν αλλάξατε πολιτική ενόσω ήταν καιρός, πρώτο ερώτημα.

Και δεύτερο, γιατί δεν σκεφτήκατε άλλο τρόπο επικοινωνίας με το λαό, πλην των εκβιαστικών διλημμάτων.
Θα σας απαντήσω εγώ: γιατί αν τα είχατε σκεφτεί αυτά, ούτε την εξουσία θα είχατε διεκδικήσει με τον τρόπο που τη διεκδικήσατε, ούτε και τη διακυβέρνηση της χώρας, θα την είχατε κάνει όπως την κάνατε. Αυτή είναι η άποψή μου και αυτή είναι και η πρώτη μας διαφορά: Εμείς δεν καταγγέλλουμε εκ του ασφαλούς, εμείς κρίνουμε, προτείνουμε και πάνω από όλα βρίσκουμε διεξόδους. Τώρα μπροστά στον κίνδυνο η σφαλιάρα των Καννών να μετεξελισσόταν σε σπρωξιά της χώρας προς το κενό, αναγκαστήκαμε να πάμε στην αμέσως επόμενη διέξοδο, αυτήν μιας μεταβατικής Κυβέρνησης, με έναν ειδικό σκοπό. Διπλό, να διευθετήσει τις εκκρεμότητες της έκτης δόσης και βέβαια, να διαχειριστεί την απόφαση της 26ης Οκτωβρίου.

Χθες ακούσαμε τον κ. Παπαδήμο να διερμηνεύει το σκοπό αυτό ως μια διευκόλυνση της χώρας μας προκειμένου να μεταβεί σε συνθήκες ομαλότητας, σταθερότητας και ανάπτυξης. Αυτό θέλουμε και εμείς -όλοι υποθέτω- να αποφευχθεί η πρόσκρουση στο παγόβουνο, να βγει η χώρα από το μάτι του κυκλώνα, να δρομολογηθεί η αλλαγή πορείας, να αναστραφεί το νοσηρό κλίμα -και εγώ θα προσέθετα- άμεσα να ανακοπεί έστω λίγο κατά τη διάρκεια αυτού του τριμήνου, το τεράστιο κύμα φτώχειας και ανεργίας που σαρώνει τη χώρα.
Κύριοι συνάδελφοι, ο κ. Παπαδήμος, διαθέτει τεχνοκρατική γνώση που του επιτρέπει να κατανοήσει το πώς πρέπει να χειριστεί την οργιώδη διεθνή συγκυρία. Και αυτό το πολύ σημαντικό που απουσίαζε μακράν τα τελευταία δύο χρόνια από την προηγούμενη πρωθυπουργία, δείχνει η Αριστερά να το αγνοεί. Και αυτό πρέπει να το προσέξει. Και το λέω με συμπάθεια.

Ελπίζω, επίσης, υπό τον κ. Παπαδήμο, η Ελλάδα να μην είναι πια ένα σκέτο ντεκόρ στα ευρωπαϊκά συμβούλια. Θα ήθελα όμως να ρωτήσω – θα ρώταγα τον ίδιο, δυστυχώς δεν ήμουν τυχερός, μέχρι πριν λίγο ήταν εδώ, αλλά έφυγε- τα εξής:

Πρώτον, αν οι ενέργειες που θα κάνει σε αυτό το δίπτυχο του στόχου, θα είναι διαδοχικές ή παράλληλες. Είναι σημαντικό να ξεκαθαριστεί αυτό, δεδομένης της άγνωστης έκβασης του PSI σε σχέση με την καταβολή της έκτης δόσης και τη δανειακή σύμβαση. Δεύτερον, αν από τα νέα αυτά δάνεια θα περάσουν κάποια χρήματα στην πραγματική οικονομία. Τρίτον, αν από αυτά τα δάνεια θα χρηματοδοτηθεί η ελάφρυνση που θα προκύψει από το PSI, δηλαδή ρωτώ αν θα χρεωθούμε ξανά για το «κουρεμένο» χρέος. Τέταρτον, αν θα επιδιώξει μια ισχυρή πολιτική επιβεβαίωση της αυτονόητης ηθικά και αδιαπραγμάτευτης πολιτικά, συμμετοχής μας στην ευρωζώνη.
Το λέω αυτό, διότι με τους χειρισμούς που έγιναν μέχρι τώρα διαμορφώθηκε για τη δεύτερη δανειακή σύμβαση ένα πλαίσιο που προκαλεί οικονομικούς, πολιτικούς, νομικούς και άλλους προβληματισμούς.

Κύριοι συνάδελφοι, ο κ. Παπανδρέου, μιλώντας στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, συνέκρινε μεταξύ άλλων τις δωρεάν επιχορηγήσεις από τα διαρθρωτικά ταμεία, με τα δάνεια που έφερε η Κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα διαχρονικά. Είναι απίστευτο! Δεν μπορώ να καταλάβω τι είδους συνειρμός και τι είδους σύγκριση είναι αυτή.
Αυτή, κύριοι συνάδελφοι, είναι η δεύτερη διαφορά μας. Εμείς λυπούμαστε βαθύτατα που η χώρα αναγκάζεται να συρθεί σε τέτοιο δανεισμό, ενώ εκείνος επιχαίρει. Το αύριο δεν διασφαλίζεται με νέα δανεικά και με περισσότερο στύψιμο του κόσμου. Διασφαλίζεται με νέα παραγωγή και με νέα οικονομία.

Κάτι ακόμα συναφές με το δανειακό οίστρο της χώρας και επ’ αυτού θα ήθελα την προσοχή σας. Στις αρχές του Οκτωβρίου, ο κ. Χρυσοχοΐδης ανακοίνωσε συμφωνία της προηγούμενης κυβέρνησης με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή με σκοπό τη δέσμευση δύο δισεκατομμυρίων ευρώ από τα κονδύλια του Ε.Σ.Π.Α. έναντι απελευθέρωσης –που δεν είναι μόχλευση- δανείων προς τις επιχειρήσεις και προς τους εργολήπτες των μεγάλων έργων.

Αυτό προσωπικά το βρίσκω εξοργιστικό. Μπορεί να είναι μέρος της λύσης εδώ που φθάσαμε, όμως έτσι προκύπτουν οι εξής δύο επιπτώσεις: πρώτον, μια φούσκα αναπορρόφητων κονδυλίων του Ε.Σ.Π.Α. –αυτά τα δυο δισεκατομμύρια- και, δεύτερον, ένα σημαντικό θέμα αρχής. Το λέω επίσης, επειδή υπηρέτησα ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων: Οι πόροι του Ε.Σ.Π.Α. είναι προγραμματισμένοι στον Kοινοτικό προϋπολογισμό από το 2005 έναντι εκτέλεσης έργων. Τώρα τι γίνεται; Αποδεσμεύουμε δάνεια δεσμεύοντας επιχορηγήσεις, ‘παγώνουμε’ δηλαδή και το δωρεάν.

Το «συμβόλαιο του ΠΑΣΟΚ με το λαό» του 1981 έλεγε ότι «ο εξωτερικός δανεισμός επιτρέπεται, όταν είναι ενταγμένος σε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα οικονομικής ανάπτυξης», ότι: «δεν συμφωνούμε με τον εξωτερικό δανεισμό που αποβλέπει στο να καλύψει λάθη, παραλείψεις της οικονομικής πολιτικής κ.λπ», ότι «η διατυμπανιζόμενη από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας πιστοληπτική ικανότητα της χώρας δεν είναι το βασικό πρόβλημα».

Σωστά τα λέγατε τότε. Τώρα επιχαίρετε για τον εξωτερικό δανεισμό. Επίσης, παρατηρώ και κάτι ακόμα σε αυτό το απόσπασμα, πως η Νέα Δημοκρατία από τότε για εσάς ήταν γραφική, επειδή στεκόταν στην πιστοληπτική ικανότητα της χώρας. Θα καταθέσω στα πρακτικά έναν πίνακα που δείχνει την εξέλιξη της πιστοληπτικής ικανότητας τα τελευταία χρόνια, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα που μας αναγκάζει σήμερα να δανειζόμαστε, πρώτον, υπό όρους τόσο επαχθείς, δεύτερον, πάνω από τις δυνάμεις μας και, τρίτον, με θυσίες που πηγαίνουν χαμένες.

Έκανε ένα συλλογισμό ο συνάδελφος του ΛΑ.Ο.Σ. για τα τέσσερα δισεκατομμύρια ευρώ που μας κοστίζουν οι εισαγωγές τσιγάρων. Εγώ θα κάνω έναν άλλον – και κλείνω- συλλογισμό - υπολογισμό.  Η Κυβέρνηση αυτή έχει σαράντα οκτώ Υπουργούς. Από κάτω της, στο μεσαίο επίπεδο της διοίκησης, βρίσκονται πενήντα ένας Γενικοί Γραμματείς και είκοσι δύο Ειδικοί Γραμματείς, σύνολο εκατόν είκοσι ένας άνθρωποι. Εάν υπολογίσετε και τους συμβούλους που υπηρετούν σε αυτούς τους εκατόν είκοσι έναν ανθρώπους –έναν μέσο όρο - συν τα λειτουργικά κόστη, θα δείτε ότι ξεπερνά το ποσό των 60 εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Σε εξήντα εκατομμύρια ευρώ το χρόνο αντιστοιχούν τα 300 ευρώ που κόπηκαν από 200.000 χαμηλοσυνταξιούχους.

Ευχαριστώ πολύ.

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΓ΄- ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

«Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2012».

Συνεδρίαση 22.11.2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ (Γενικός Εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας):

Κυρία Πρόεδρε,

Συζητάμε αυτόν τον προϋπολογισμό υπό συνθήκες πρωτοφανούς διεθνούς και ευρωπαϊκής πιστωτικής κρίσης. Γνωρίζετε ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια το χρέος των ανεπτυγμένων χωρών αυξήθηκε κατά 30%. Μόνο τη διετία 2010 – 2011 η Ευρωζώνη χρειάστηκε να δανειστεί 3,5 τρις ευρώ. Όλοι οι Διεθνείς Οργανισμοί σε όλες τις Εκθέσεις τους εκτιμούν ότι το χρέος αυτό, το παγκόσμιο χρέος, θα αυξηθεί. Παράλληλα εκτιμούν ότι η ανάπτυξη θα υποχωρήσει σε όλο τον κόσμο λόγω της πτώσης της οικονομικής δραστηριότητας και άρα των εσόδων, της ανόδου των τιμών των τροφίμων, Ιαπωνία - φυσικές καταστροφές, της ανόδου των διεθνών τιμών του πετρελαίου - ισλαμική άνοιξη, και, βέβαια, λόγω δύο μεγάλων αβεβαιοτήτων: στα δημοσιονομικά της Ευρωζώνης και των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η Ευρωζώνη επί σειρά ετών στήριζε την ανάπτυξή της στο τρίπτυχο δάνεια – αγορές, σκληρός πυρήνας – εξαγωγές, περιφέρεια – κατανάλωση. Για να αμυνθεί απέναντι στην εισαγόμενη κρίση αποφάσισε μονοδιάστατη λιτότητα. Η επιλογή αυτή διεύρυνε την ύφεση, αύξησε το χρέος, πυροδότησε κερδοσκοπίες στα κρατικά ομόλογα, αρχικά εναντίον της χώρας μας, που ήδη είχε στοχοποιηθεί από τη δική της ηγεσία. Στη φάση αυτή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μείωσε τα επιτόκιά της, ο δε Κοινοτικός Προϋπολογισμός δεν ενεργοποιήθηκε, αλλά και η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων παρέμεινε απαθής. Δηλαδή, τα πυροσβεστικά οχήματα Φρανκφούρτης, Βρυξελλών και Λουξεμβούργου έμειναν στα υπόστεγα. Όταν η κερδοσκοπία φούντωσε, η Ευρώπη αποφάσισε να αμυνθεί θεσμικά με μηχανισμούς στήριξης και με μια νέα αυστηρή και περίπλοκη σε επίπεδο υλοποίησης «ενισχυμένη ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση», δηλαδή το «Σύμφωνο για το ευρώ +». Και πάλι όμως οι μηχανισμοί αυτοί δεν έδωσαν το μήνυμα της οικονομικής ενοποίησης διότι βασίστηκαν σε εθνικά μερίδια. Αυτό το μήνυμα προφανώς το περίμεναν οι αγορές. Επίσης, η οικονομική διακυβέρνηση, δεν μπορούσε να αποδώσει άμεσα για τον εξής λόγο: διότι η όποια παρακολούθηση, ο όποιος έλεγχος και η όποια επιβολή ποινών γίνονται αφού έχεις αποτύχει. Σήμερα, το λυπηρό για την Ευρώπη είναι ότι το άρθρο 136, το αναθεωρημένο άρθρο 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας αναφέρει ξεκάθαρα ότι η στήριξη των μηχανισμών «εξαρτάται από το βαθμό συμμόρφωσης των δικαιούχων προς τις πρακτικές του εποπτεύοντος το πρόγραμμά τους Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου». Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ μια τέτοια ρύθμιση πριν από τρία χρόνια.

Στις 23 Απριλίου του 2010 οι Έλληνες μάθαμε από την τηλεόραση, με φόντο το λιμάνι του Καστελόριζου, ότι η χώρα μας προσέφυγε στο Δ.Ν.Τ. οδηγώντας την Ευρώπη στη δημιουργία των μηχανισμών που προανέφερα. Μηχανισμών που ίσχυσαν τελικώς για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, ενώ η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως ξεχωριστή, «ιδιαίτερη περίπτωση». Πρόκειται για μια ρετσινιά που μας ακολουθεί μέχρι και σήμερα. Δύο εβδομάδες μετά, στις 6 Μαΐου, υπό την απειλή «ψηφίζουμε τη Συμφωνία ή χρεοκοπία», το Μνημόνιο έγινε νόμος του κράτους από την κυβερνητική πλειοψηφία. Έτσι η αποκλεισμένη από τις αγορές Ελλάδα έλαβε δανειοδότηση, σε δόσεις, υπό την προϋπόθεση μιας αυστηρής δημοσιονομικής προσαρμογής, με αιχμή του δόρατος τη σκληρή λιτότητα. Λιτότητα που επέφερε ύφεση και βέβαια κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες, ιδίως στο σκέλος του χρέους, εκτινάσσοντάς το εκτός ορίων βιωσιμότητας.

Η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, χωρίς προεργασία και επιχειρήματα, χωρίς αιτήματα και στόχευση, ψήφισε το Μνημόνιο χωρίς να διαπραγματευτεί τους όρους, έχοντας ήδη διακηρύξει πως δεν δικαιούται μια τέτοια διαπραγμάτευση, ενώ παραχώρησε στους δανειστές δυσανάλογα δικαιώματα.

Η Νέα Δημοκρατία από την αρχή τήρησε αποστάσεις από το λάθος αυτό. Ο Πρόεδρος μας δέχθηκε κριτική από εκείνους που αφού το στήριξαν, ένας ένας μετά είπαν το «απεταξάμην». Όμως εμείς δεν επικρίναμε απλώς, υποβάλλαμε προτάσεις εναλλακτικές, ολοκληρωμένες, με μέτρα για την καταπολέμηση της ύφεσης και με δημιουργία εσόδων, με διαρθρωτικές αλλαγές για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, με κεφαλαιοποίηση της ανενεργού ακίνητης περιουσίας του κράτους. Ταυτόχρονα ψηφίσαμε μέτρα διαρθρωτικών αλλαγών, περιστολής δαπανών και αξιοποίησης περιουσίας. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στον Εφαρμοστικό νόμο του μεσοπροθέσμου και ειδικότερα στο μέρος που στηρίξαμε τον Ιούνιο.

Όταν η -αυτοτροφοδοτούμενη πλέον- ύφεση άρχισε να απορροφά σαν σφουγγάρι όλα τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που είχαν αποφασιστεί, χωρίς όμως να οδηγεί σε πλεονάσματα ενώ συσσώρευε χρέη, οι δανειστές μας αποφάσισαν να βελτιώσουν τους όρους υπό την προϋπόθεση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος και, στην ουσία, μας οδήγησαν σε νέα πιο ασφυκτικά μέτρα. Στη φάση αυτή –και εδώ επανέρχομαι στα σφάλματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης- η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν εγγυήθηκε το «όλον» ευρωπαϊκό χρέος, ούτε επιμέρισε τους κινδύνους μέσω ευρωομολόγων προκειμένου να αποκλιμακωθούν τα spreads και να αποκατασταθεί η σταθερότητα. Η ύφεση, η βιωσιμότητα του χρέους, ο κίνδυνος ντόμινο, δεδομένου ότι η μία χώρα δανείζει την άλλη και η αδυναμία να επιβληθεί νέα λιτότητα, έδιωξαν επενδύσεις από την Ευρωζώνη, κυρίως από την Ευρώπη, αλλά πιο πολύ από την Ευρωζώνη, ενώ διακόπηκε η χρηματοδότησή της από τρίτες τράπεζες, οδηγώντας πλέον την Ευρωζώνη σε πιστωτική κρίση.

Έτσι φτάσαμε στις αποφάσεις της 21^ης Ιουλίου με τις οποίες κατά τον τότε και νυν Υπουργό Οικονομικών, κύριο Βενιζέλο, «μπήκε πάτος στο βαρέλι». Τελικά όχι μόνο δεν «μπήκε πάτος στο δικό μας βαρέλι», αλλά «έφυγε ο πάτος και από το βαρέλι» της υπόλοιπης Ευρωζώνης, ακόμα και από τον σκληρό πυρήνα της. Στις 3 Οκτωβρίου, ο τότε και νυν Υπουργός Οικονομικών κατέθεσε το προσχέδιο του προϋπολογισμού για το 2012 διαβεβαιώνοντας δύο πράγματα, ότι η έκτη δόση του αρχικού δανείου είναι εξασφαλισμένη και ότι η εφαρμογή των αποφάσεων της 21^ης Ιουλίου εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αυτά τα δύο είπε ο Υπουργός.

Από τότε μέχρι σήμερα, όχι μόνο δεν καταβλήθηκε η έκτη δόση, αλλά μεσολάβησαν και τα εξής οικονομικά και πολιτικά γεγονότα: Πρώτον στις 22 Οκτωβρίου παρουσιάστηκε η Έκθεση -καταπέλτης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελληνική οικονομία. Εκεί αποκαλύπτεται ότι τα νούμερα «δεν βγαίνουν», ούτε κατόπιν της Συμφωνίας της 21^ης Ιουλίου -επιβεβαιώνοντας τις επιφυλάξεις που είχαμε εκφράσει τότε- και ότι τα δημοσιονομικά στοιχεία συνεχώς επιδεινώνονται. Συνεπώς η απόφαση της 21^ης Ιουλίου δεν εξασφάλιζε πια τη βιωσιμότητα του χρέους, όπως έλεγε το προσχέδιο του προϋπολογισμού του 2012, ενώ το περαιτέρω «κούρεμα» του χρέους καθίστατο και στη βάση της έκθεσης αυτής, αναγκαίο και αναπόφευκτο.

Υπό το πρίσμα αυτό στις 26 Οκτωβρίου το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έλαβε νέα απόφαση για μια νέα Συμφωνία της χώρας μας με την Ευρωζώνη, την οποία η κυβέρνηση Παπανδρέου αποδέχθηκε και διαφήμισε ως νέα σχέδιο σωτηρίας. Τις αμέσως επόμενες μέρες κορυφώθηκαν προβλήματα στην ηγεσία, τη διακυβέρνηση, την κοινωνία, την οικονομία και τους θεσμούς της χώρας μας. Τότε και συγκεκριμένα στις 31 Οκτωβρίου, ο πρώην Πρωθυπουργός αποφάσισε να εξαπολύσει την «τορπίλη» του δημοψηφίσματος, για το οποίο χειροκροτήθηκε από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή λίγα 24ωρα μετά, ο κύριος Παπανδρέου έθεσε εν αμφιβόλω τη Συμφωνία που ο ίδιος ‘διαπραγματεύτηκε’, προκαλώντας διεθνή παροξυσμό στις αγορές και εξαγριώνοντας τους εταίρους που έστρεψαν την τορπίλη εναντίον μας υπό τη μορφή ερωτήματος: «Είστε μέσα ή έξω;» Ναι ή όχι; Έκτοτε η Ελλάδα όχι μόνο λοιδορείται, αλλά παγιώνεται η εικόνα μιας αναξιόπιστης, αποτυγχάνουσας στους στόχους και επιπλέον αναποφάσιστης χώρας. Με τη δυναμική παρέμβαση της Νέας Δημοκρατίας το δημοψήφισμα αποσύρθηκε, ωστόσο με την εξαγγελία του κατάφερε ένα συντριπτικό πολιτικό και οικονομικό χτύπημα στη χώρα.

Την έθεσε σε φυγόκεντρη ευρωπαϊκή τροχιά, μπλόκαρε την 6η δόση και διαμόρφωσε ένα απολύτως εχθρικό για τη χώρα μας διεθνές περιβάλλον. Κύριοι συνάδελφοι, εχθρικό προς καθετί το ελληνικό. Όσοι εξ ημών έχουμε αίσθηση αυτού που εδώ στην Ελλάδα αποκαλούμε «εξωτερικό», μπορούν να το καταλάβουν, και υπάρχουν πολλοί συνάδελφοι που έχουν αυτή την αίσθηση. Δεν υπάρχει σήμερα Έλληνας που να εργάζεται ή να ταξιδεύει στο εσωτερικό, και να μην αντιλαμβάνεται αμέσως ότι στο πρόσωπό του αντικατοπτρίζεται ένας φουκαράς, απατεώνας, λαθρεπιβάτης της Ευρώπης! Κατά τη γνώμη μου, αυτή την εικόνα την προσέδωσε η διετία που πέρασε.

Υπό αυτό το πλαίσιο, και εν μέσω πολιτικής, πλέον, κρίσης καταφέραμε ο κ. Παπανδρέου να αποχωρήσει από την πρωθυπουργία. Στηρίξαμε μια μεταβατική κυβέρνηση υπό τον πρώην Αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κ. Παπαδήμο, για να χειριστεί τα αναπόφευκτα που κληροδοτήθηκαν στη χώρα. Να επανορθώσει, έστω και την τελευταία στιγμή, τη μεγάλη ζημιά που έγινε με την εξαγγελία του δημοψηφίσματος, να εξασφαλίσει την 6η δόση η οποία εκκρεμεί από το Σεπτέμβριο, και να ολοκληρώσει την εφαρμογή της αποφάσεως της 26ης Οκτωβρίου για το «κούρεμα» του χρέους, ώστε να αποφύγει η Ελλάδα την χρεοκοπία. Χρεοκοπία που έφτασε να προεξοφλείται από τις αγορές.

Ειδικότερα για την εκταμίευση της 6ης δόσης, οι δεσμεύσεις που ζητούν οι εταίροι μας έχουν ήδη παρασχεθεί, είναι θεσμικές και επαρκείς. Η απόφαση των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, η δέσμευση του νέου πρωθυπουργού να εκπληρώσει το έργο αυτό, η ομιλία του προέδρου της Ν.Δ. κ. Αντώνη Σαμαρά στο Κοινοβούλιο, η ψήφος εμπιστοσύνης που παρείχαμε στην κυβέρνηση Παπαδήμου, η έγκριση του προϋπολογισμού του 2012 -στην κατάρτιση του οποίου δεν είχε συμμετάσχει η Ν.Δ.- η έγκρισή του από το υπουργικό συμβούλιο, και η γραπτή ενημέρωση που έδωσε ο πρόεδρος της Ν.Δ. στους συναδέλφους του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Σε ένα σημείο που οι εταίροι είναι εξαγριωμένοι, όπου οι αγορές έχουν περιλάβει όλα τα κράτη-μέλη, και δεν θα αργήσει η ώρα, κύριοι συνάδελφοι, που ο καθένας θα τρέχει να σβήσει τη δική του φωτιά, παρά να ασχολείται με την «ελληνική ξεχωριστή περίπτωση». Και που ο προϋπολογισμός, βέβαια, χρειάζεται αυτή τη συμφωνία τώρα. Σ' αυτό το σημείο, κάτω από αυτές τις οριακές συνθήκες που διαμορφώθηκαν από μια κυβέρνηση που υπέστη συντριπτική ιδεολογική, πολιτική αλλά και ηθική, πιστεύω, ήττα, η Ν.Δ. «έβαλε πλάτες» στη χώρα. Στη χώρα! Σε κανέναν άλλον.

Ο νέος πρωθυπουργός, καλείται, κατά τη γνώμη μου, να λειτουργήσει ως «πυροτεχνουργός» ώστε να μην απασφαλίσει η παγιδευμένη αξιοπιστία της χώρας μας. Η ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου, δεν είναι ψήφος συνενοχής, ούτε παραγραφής. Όμως δεν θα μπορούσε, και δεν δόθηκε με εξαιρέσεις, όπως έκαναν κάποιοι συνάδελφοι, όπως για παράδειγμα ο πρώην υπουργός ο κ. Καστανίδης ο οποίος, αν θυμάμαι καλά, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης με ‘εξαίρεση’.

Υπό αυτές τις συνθήκες, επιθυμούμε να έρθει σε πέρας η συγκεκριμένη αποστολή της κυβέρνησης, δεν αμφισβητούμε τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε στη Βουλή στη βάση της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου, και τον υπερψηφίζουμε.

Ο προϋπολογισμός αυτός, όπως μας διαβεβαίωσε όλους ο Υπουργός Οικονομικών, ενσωματώνει τη νέα συμφωνία και την επικαιροποίηση των στοιχείων, λόγω της ύφεσης και των νέων δεδομένων. Ενώ, δεν περιλαμβάνει νέα μέτρα, όπως επίσης μας διαβεβαίωσε ο Υπουργός Οικονομικών, εκτός από αυτά που ήδη αποτελούν νόμους του κράτους και περικλείονται στο μεσοπρόθεσμο και στο πολυνομοσχέδιο. Και επειδή κάποιοι συνάδελφοι ίσως αναρωτηθούν αν υπάρχει κάποια αναντιστοιχία στον τρόπο που τεκμηριώνω τις θέσεις της Ν.Δ., θα σας πω πως όταν δίδεται ψήφος εμπιστοσύνης σε μια κυβέρνηση, αυτομάτως δίδεται ψήφος εμπιστοσύνης και στον προϋπολογισμό.

Θα ήθελα να σημειώσω, επίσης, και θα ήθελα την προσοχή σας, κύριοι συνάδελφοι, ότι πρόκειται για τον τελευταίο προϋπολογισμό που δεν καταρτίζεται υποχρεωτικά σύμφωνα με τους μεσοπρόθεσμους δημοσιονομικούς στόχους και δεν υπόκειται στις αυτοματοποιημένες κυρώσεις του προαναφερθέντος άρθρου 136. Τι θέλω να πω: Σύμφωνα με το άρθρο αυτό, τα κράτη-μέλη της ευρωζώνης εκτός από τις πάγιες υποχρεώσεις του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης, υποχρεούνται πλέον στο πλαίσιο του λεγόμενου ευρωπαϊκού εξαμήνου, να υποβάλλουν προγράμματα σταθερότητας και σύγκλισης στα οποία θα πρέπει να περιγράφουν λεπτομερώς τις στρατηγικές που θα ακολουθήσουν για να πετύχουν τους δημοσιονομικούς στόχους. Όταν έχουν τεθεί σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, καταθέτουν 0,1% του ΑΕΠ τους σε άτοκο λογαριασμό. Όταν δεν σημειώνουν επαρκή πρόοδο, ο λογαριασμός γίνεται έντοκος. Και τέλος, εάν δεν συμμορφώνονται με τις συστάσεις που θα επιδίδει το Συμβούλιο κατόπιν προτάσεως της Επιτροπής, η κατάθεση αυτή μετατρέπεται σε πρόστιμο και δεν επιστρέφεται.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πέρυσι στη συζήτηση του προϋπολογισμού του 2011 ο Γενικός Εισηγητής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έλεγε: «Προβλέπεται μικρότερη ύφεση στην οικονομία, μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα των αντίστοιχων φορολογικών μηχανισμών, περισσότερα όπλα στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής». Έλεγε επίσης: «Το 2011 ξεκινάμε από καλύτερες βάσεις με περισσότερα όπλα για να πετύχουμε τους στόχους μας. Για εμάς, αυτό που προέχει είναι να πιάσουν τόπο οι θυσίες των Ελλήνων». Έγιναν ακριβώς τα αντίθετα επιβεβαιώνοντας περίτρανα την κριτική μας.

Το Υπουργείο Οικονομικών αναθεώρησε διπλά στο μεσοπρόθεσμο τους αρχικούς δημοσιονομικούς στόχους του μνημονίου. Για να συγκρατήσει τις αποκλίσεις τόσο στους αρχικούς όσο και στους αναθεωρημένους στόχους, περιέκοψε το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων κατά 37% και ψήφισε έκτακτα εισπρακτικά μέτρα, που λόγω του εύρους των αποκλίσεων, έλαβαν τη μορφή χιονοστιβάδας.

Ο προϋπολογισμός του 2011, ήταν κατά τη γνώμη μου, ένας προϋπολογισμός - «τσουλήθρα» στόχων και αποτελεσμάτων. Η ύφεση εκτιμάται να κλείσει στο 5,5% από 3% στον περυσινό προϋπολογισμό. Η ανεργία εκτιμάται στο 15,4% από 14,6%. Η ύφεση συρρίκνωσε τα κέρδη και τα εισοδήματα, με αποτέλεσμα τα έσοδα να αυξάνονται μόλις κατά 0,9%, όταν ο στόχος στο περυσινό προϋπολογισμό ήταν αύξηση σχεδόν 9%. Οι πρωτογενείς δαπάνες διατηρούν τη δυναμική τους λόγω αύξησης των τόκων και των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τον ΟΑΕΔ, αύξηση που προκάλεσε, προφανώς, η ανεργία και η μείωση των μισθών. Το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης αναμένεται να κλείσει στα 19,7 δισ. € ή περίπου 9% του ΑΕΠ. Δηλαδή, μισή μονάδα περισσότερο έλλειμμα για το κλείσιμο του έτους 2011, ακόμα και σε σχέση με έναν μήνα πριν, όταν συζητούσαμε το προσχέδιο. Μισή μονάδα, σε ένα μήνα.

Η απόκλιση αυτή, κύριοι συνάδελφοι, θα ήταν αισθητά μεγαλύτερη, εάν δεν είχε, όπως προείπα, περικοπεί το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων. Το τελικό ύψος του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων εκτιμάται ότι θα κλείσει περίπου στα 7 δισ. €, 6,9 δισ. € για την ακρίβεια, που αντιστοιχεί σε μείωση 20% σε σχέση με το 2010! Αποτελεί, δηλαδή, το ιστορικά χαμηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας. Και βέβαια, το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, δεν αντιπροσωπεύει ένα άχρηστο έξοδο. Εν μέσω κρίσης, ξέρετε ποιος είναι ο πολλαπλασιαστής του και ξέρετε επίσης, ότι το Πρόγραμμα αυτό φέρνει έσοδα, γιατί χωρίς υλοποίηση, χωρίς χρηματοδότηση, δεν μπορούμε να έχουμε τις αντίστοιχες κοινοτικές απολήψεις μέσω του ΕΣΠΑ. Τέλος, το χρέος της γενικής κυβέρνησης αναμένεται να κλείσει στο 162% του ΑΕΠ, από πρόβλεψη για 153% στο περυσινό προϋπολογισμό.

Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν περίτρανα την ανάγκη να σημειωθεί ανάπτυξη. Η εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2011 επηρεάζει, βεβαίως, και το 2012. Άλλωστε, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό που κατατέθηκε, και όπως αναφέρουν τα κείμενα του κ. Υπουργού, «πολλά θα εξαρτηθούν από τη σύνθεση, την ταχύτητα της εφαρμογής και τη γενικότερη πρόοδο του προγράμματος διαρθρωτικών αλλαγών», κάτι το οποίο, σταθερά υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία τα τελευταία δύο χρόνια.

Η προσπάθεια για δημοσιονομική προσαρμογή με πρωτογενές πλεόνασμα, μείωση ελλείμματος και μείωση του δημόσιου χρέους, είναι στόχοι που δεν βρίσκουν κανέναν αντίθετο. Φαντάζομαι, ούτε και την Αριστερά. Ωστόσο, οι αισιόδοξοι αυτοί στόχοι θα επιτευχθούν μόνο εάν ξεπεραστεί η ύφεση στην οποία έχει εισέλθει η χώρα μας, για πέμπτη συνεχή χρονιά. Δεν έχει συμβεί ποτέ ξανά στην ιστορία μας, και μάλιστα με ποσοστό μεγαλύτερο από εκείνο που σημειώθηκε το 1974, όταν είχαμε την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, την πτώση της χούντας, και βέβαια, το ξέσπασμα της μεγάλης ενεργειακής κρίσης.

Σε σχέση με το 2011, η ύφεση εκτιμάται ότι θα μειωθεί κατά 2,7 μονάδες. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω, κύριοι συνάδελφοι, είναι από πού θα προέλθει αυτή η ανάκαμψη; Το τραπεζικό σύστημα θα πρέπει να απορροφήσει τις επιπτώσεις του PSI, προκειμένου να μην δημιουργηθεί πρόβλημα ρευστότητας. Η ιδιωτική κατανάλωση, σύμφωνα με τον προϋπολογισμό, προβλέπεται να περιορισθεί. Οι επενδύσεις συνεχίζουν να μειώνονται και εδώ θα ήθελα να σταθώ για να σημειώσω, ότι κατά τη δεύτερη προκήρυξη του αναπτυξιακού νόμου υποβλήθηκαν 179 σχέδια προϋπολογισμού 854 εκατ. Ευρώ, έναντι διαθέσιμου προϋπολογισμού 3,2 δισ.. Πρόκειται για ελεύθερη πτώση, λόγω των προβλημάτων ρευστότητας. Οι ξένες άμεσες επενδύσεις μεταξύ του πρώτου επτάμηνου του 2009 και του 2011, σύμφωνα με έκθεση της Τράπεζας της Ελλάδος, έπεσαν κατά 65%.

Επίσης, σύμφωνα με έκθεση της παγκόσμιας τράπεζας, περισσότερες από 2000 ελληνικές επιχειρήσεις, το 40% μόνο φέτος, μετανάστευσαν στη γειτονική Βουλγαρία. Όλα αυτά δείχνουν, ότι δεν υπάρχει επενδυτικό ενδιαφέρον. Όμως από αυτό το επενδυτικό ενδιαφέρον, εξαρτάται και η επίτευξη του στόχου των αποκρατικοποιήσεων όπως έχει τεθεί στο προϋπολογισμό του 2012. Το 2011, αν θυμάμαι καλά, ο στόχος ήταν 1,8 δις ευρώ.

Η ανεργία το 2012 διογκώνεται και πάλι και αναμένεται να διαμορφωθεί στο 17,1%. Αυτό σημαίνει, ότι χιλιάδες άτομα θα χάσουν τη δουλειά τους, ακόμα και αν η ύφεση υποχωρήσει. Η πρόβλεψη του προϋπολογισμού για τα φορολογικά έσοδα του 2012, είναι και αυτή αισιόδοξη. Συγκεκριμένα, αναμένονται εισπράξεις, από τα έως τώρα μέτρα, που προβλέπεται να διαμορφώσουν τα φορολογικά έσοδα στα 53 δισεκατομμύρια Eυρώ. Θα ήθελα, στο σημείο αυτό, να αναφέρω ορισμένους κινδύνους όπως η επίδραση της ύφεσης στα εισοδήματα φυσικών και νομικών προσώπων, η ενδεχόμενη αύξηση της φοροδιαφυγής από τη μείωση του αφορολογήτου (οι συνάδελφοι που είναι ειδικοί θα εξηγήσουν περαιτέρω), η κατάρρευση της οικοδομικής δραστηριότητας από την υπερβολική επιβάρυνση των ακινήτων, που θα έχει αλυσιδωτές - έχει ήδη, θα έχει ακόμα περισσότερες - επιπτώσεις σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, οι ανείσπρακτες οφειλές παρά το νέο θεσμικό πλαίσιο για την εκδίκαση φορολογικών διαφορών, η αποδυνάμωση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού και ούτω καθεξής. Είναι αρκετά πράγματα, στα οποία προτρέπουμε την Κυβέρνηση να δώσει μεγάλη προτεραιότητα, αλλιώς δεν θα είναι εφικτοί οι δημοσιονομικοί στόχοι.

Οι συνολικές δαπάνες, μαζί με τους τόκους, αναμένεται να μειωθούν κατά 5 δις λόγω του αναμενόμενου αποτελέσματος του PSI. Εκτιμώ επίσης ότι η μείωση των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού στα 64,9 δις από 70, δεν προκύπτει εύκολα. Πιστεύω ακόμα, ότι παρά τις μειώσεις, το κόστος λειτουργίας του κράτους αυξήθηκε οριακά. Δεν μπορεί, κύριοι συνάδελφοι, να έχουν αποχωρήσει δημόσιοι υπάλληλοι, να έχει μειωθεί ο μισθός τους και η δαπάνη να περιορίζεται μόνο κατά το ποσό του 1,6 δισ. €. Για να μειωθούν οι δαπάνες, όπως προανέφερα, μειώνονται οι δαπάνες εξυπηρέτησης του χρέους. Μόνο έτσι προβλέπεται το χρέος να διαμορφωθεί στο 145,5% του Α.Ε.Π., για να συνεχίσει ο δανεισμός της χώρας. Και αυτό, προφανώς υπόκειται στο αποτέλεσμα της επιτυχίας του PSI.

Το πρωτογενές πλεόνασμα, χωρίς το «κούρεμα», εκτιμάται στο 1,6%, αλλά λόγω των αναγκών που θα προκύψουν από την αύξηση των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία, το πραγματικό πρωτογενές πλεόνασμα ενδέχεται να είναι μειωμένο. Αλλά και αυτό είναι ένα θέμα που συνδέεται με την εκτέλεση του προϋπολογισμού του 2012 και την επίτευξη των στόχων του. Πάντως, κανείς δεν μπορεί να κάνει ακριβείς προβλέψεις αν δεν ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή.

Ελπίζω και εύχομαι, το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων να αυξηθεί του χρόνου σε σχέση με φέτος, όπως προβλέπει ο προϋπολογισμός. Αυτό είναι απολύτως απαραίτητο για να κάνουμε ένα βήμα μπροστά προς την ανάπτυξη και γιατί η εισροή των Κοινοτικών πόρων είναι περισσότερο πολύτιμη από ποτέ άλλοτε. Είναι αδύνατο να εισπραχθούν τα 4 δις που αναμένονται από το ΕΣΠΑ, αν δεν λειτουργήσει το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και αυτό το γνωρίζετε όλοι. Μην επαναπαυόμαστε μόνο στην αύξηση του ποσοστού της κοινοτικής συμμετοχής στο 95%. Αυτό, αν θέλετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μπορεί να «ηρεμεί» λίγο το Υπουργείο Οικονομίας. Κακώς, όμως, διότι έχουν ήδη δημιουργηθεί, μέσω των ταμείων χαρτοφυλακίου, «φούσκες απορρόφησης» στα διάφορα προγράμματα του ΕΣΠΑ. Κάποια στιγμή αυτές θα σκάσουν, γιατί από κάτω δεν κρύβουν πραγματικά έργα με πραγματικές δαπάνες και αυτό είναι ιδιαίτερα επισφαλές.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η αλήθεια διαφαίνεται κάποτε. Ο πρώην Πρωθυπουργός, ο κ. Παπανδρέου, μας μιλούσε για τις ευκαιρίες της κρίσης και εμείς είδαμε μόνο παγίδες, παγίδες που κατέληξαν να φορέσουν στη χώρα ζουρλομανδύα. Ως Αντιπολίτευση, αναγνώριζε πράγματι, ότι χρειάζονταν διαρθρωτικές αλλαγές. Όμως, μέσα στη αίθουσα τις καταψήφιζε και έξω τις αναθεμάτιζε. Ήξερε για την κρισιμότητα της κατάστασης. «Έχουμε σχέδιο 100 ημερών» έλεγε, για να ξαναξεκινήσει η οικονομία. Μετά τις εκλογές ανακάλυψε ότι λεφτά δεν υπάρχουν και ότι «η Ν.Δ. παρέδωσε άδεια ταμεία». Αδιαφόρησε επί μήνες να πάρει μέτρα, φούσκωσε το έλλειμμα, αναθεώρησε δύο φορές το Α.Ε.Π. επηρεάζοντας χρέος και έλλειμμα, μάλιστα, η τελευταία, η δεύτερη, έγινε δύο μέρες πριν την κατάθεση του προσχεδίου του προϋπολογισμού. Συκοφαντούσε την Ελλάδα, με δηλώσεις για κίνδυνο χρεοκοπίας, διεφθαρμένη χώρα, οικονομία στην εντατική και ούτω καθεξής.

Αυτές οι δηλώσεις, μαζί με ψέματα, μπλόφες, ας μου συγχωρήσετε την έκφραση ακόμα και κλάψες τύπου «χρειαζόμαστε θεσμούς και όχι χρήματα», έφεραν την Ελλάδα στα διεθνή πρωτοσέλιδα, προκάλεσαν αναταραχή στις αγορές και εκτόξευσαν τα επιτόκια δανεισμού. Και όχι μόνο, με την επέκταση της διορίας διακανονισμού για την πραγματοποίηση ανοιχτών πωλήσεων κρατικών ομολόγων σε Τ συν 10, από Τ συν 1, συν 2, ή συν 3, διεύρυνε και τα δυνητικά περιθώρια της κερδοσκοπίας των αγορών. Η κυρία Παπανδρέου, η Πρόεδρος της παρούσας Επιτροπής, είχε ασχοληθεί τότε με το θέμα και είχε κάνει και Ερώτηση την οποία προσυπέγραψαν πολλοί συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

«Αν πέρα από τα 30 δις του Μνημονίου», έλεγε ο κ. Παπακωνσταντίνου, «χρειαστούν και άλλα μέτρα, εγώ θα έχω αποτύχει»… «Η προσπάθεια αποδίδει», «τα χειρότερα είναι πίσω», «η ανάκαμψη έχει αρχίσει», «οι θυσίες αναγνωρίζονται στην Ευρώπη, πιάνουν τόπο και ανοίγουν θετική προοπτική για το μέλλον», δήλωνε επί ενάμιση χρόνο ο πρώην Πρωθυπουργός. Ο λογαριασμός, όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα μας συνοδεύει επί πολλές δεκαετίες. Από το πορτοφόλι του Έλληνα, μέσα σε δύο χρόνια, έφυγαν 40 δις. Αυτός είναι ο απολογισμός: μέτρα θηριώδη και άδικα, που βασίστηκαν σε λάθος εκτιμήσεις. Επόμενο είναι να εξανεμιστούν και οι καταθέσεις από τις τράπεζες, όσες δηλαδή είχαν απομείνει, από τις κατά καιρούς επιδρομές του κόσμου στα γκισέ, ύστερα από άτυχες δηλώσεις πάλι στελεχών του ΠΑ.ΣΟ.Κ..

Παραοικονομία, λουκέτα, 550.000 νέοι άνεργοι. Όσοι εργάζονται ακόμα, είτε δεν πληρώνονται, είτε εργάζονται πολύ περισσότερο, με μεγαλύτερη ανασφάλεια, για πολύ λιγότερα χρήματα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, το ποσοστό των Ελλήνων που ζει κάτω από τα όρια της φτώχειας αυξήθηκε κατά 22%. Τα ελληνικά νοικοκυριά δεν μπορούν πια να εξυπηρετήσουν το δανεισμό τους. Όλα αυτά τα αποτυπώνει ανάγλυφα το ΙΟΒΕ στα αποτελέσματα ερευνών οικονομικής συγκυρίας του Οκτωβρίου που μας πέρασε. Οι ελληνικές οικογένειες δίνουν σήμερα αγώνα επιβίωσης. Υπάρχουν παιδιά στα σχολεία που λιμοκτονούν. Στα συσσίτια δημιουργούνται κατοχικές ουρές. Μελέτες καταγράφουν μαζική φυγή από τη χώρα στο εξωτερικό, αλλά και αυτοκτονίες.

Αν η προηγούμενη Κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., - και θα ήθελα την προσοχή σας - είχε ασκήσει με ευθύνη την τυπική δουλειά του συντονισμού της χώρας, δεν θα είχαμε οδηγηθεί εδώ. Πάρα πολλοί συνάδελφοι του ΠΑ.ΣΟ.Κ., σε πολλές περιπτώσεις, είχαν υποδείξει στην Κυβέρνηση τι έπρεπε να κάνει. Εάν η προηγούμενη Κυβέρνηση είχε ακούσει ακόμα και τους δικούς της Βουλευτές, σίγουρα δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Δίνατε την εικόνα «σχολικής εκδρομής». Το opengov ήταν μια άτυχη διαδικασία που στέρησε τη διοίκηση από ανθρώπους, τους πιο κρίσιμους μήνες του 2009. Δεν προχωρήσατε σε ουσιαστικές βελτιώσεις των πάγιων αδυναμιών που υπάρχουν στη δημόσια διοίκηση, προτιμήσατε αλλαγές τίτλων Υπουργείων και μετακινήσεις στελεχών, την ανακύκλωση δηλαδή ανθρώπων και υπηρεσιών. Ούτε αξιολογήσατε τις παραμέτρους λειτουργίας των φορέων μέσω των συγχωνεύσεων. Δεν ελέγξατε καν τις επικαλύψεις και τις συνέργιες που έχουν μεταξύ τους. Αντί, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, να ενισχύσετε τη φορολογική διοίκηση, την ξεχαρβαλώσατε.

Επικαλούμαι πρόσφατη έκδοση του ΟΟΣΑ, αρχές Σεπτεμβρίου, που αναφέρει ότι η Ελλάδα υπολείπεται κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες του μέσου όρου των χωρών-μελών του ΟΟΣΑ στο λόγο φορολογικών εσόδων προς ΑΕΠ. Αυτό αντανακλά ξεκάθαρα την υστέρηση του φοροεισπρακτικού μηχανισμού. Τα διαθέσιμα αναπτυξιακά εργαλεία τα παροπλίσατε και δεν υπάρχει ένας διεθνής οργανισμός που να μην μας έχει υποβαθμίσει ως προς την ανταγωνιστικότητα. Έκθεση του IMD αναφέρει ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 56^η θέση μεταξύ 59 χωρών. Για το World Economic Forum η Ελλάδα καταλαμβάνει την 90^η θέση μεταξύ 142 χωρών. Η Έκθεση του ΟΟΣΑ, «Η επιχειρηματικότητα σε μια ματιά» αναφέρει: Στο δείκτη των διοικητικών εμποδίων, η Ελλάδα έχει την έκτη χειρότερη επίδοση. Και μη νομίζετε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ότι πατώντας ένα κουμπί δημιουργείται μια επιχείρηση. Σημασία δεν έχει μόνο να ανοίξεις τα βιβλία, σημασία έχει να τη στήσεις, να τη λειτουργήσεις και να είσαι συνεπής προς τις υποχρεώσεις σου.

Ακόμα και να έγινε κάτι σωστό, από κάποιους Υπουργούς, υπήρχαν άλλες πολιτικές που το ακύρωναν. Για παράδειγμα, τι να τα κάνεις τα προγράμματα εξωστρέφειας, όταν οφείλεις 500 εκατομμύρια Ευρώ σε εξαγωγικές επιχειρήσεις; Τι να τα κάνεις τα φορολογικά κίνητρα του αναπτυξιακού νόμου, όταν τσακίζεις την επιχειρηματικότητα με τη φορολογία; Τι να τα κάνεις τα προγράμματα ενίσχυσης της ρευστότητας, όταν παρακρατάς το Φ.Π.Α; Τι να τις κάνεις τις μειώσεις στα εμπορικά τιμολόγια της Δ.Ε.Η., όταν αυξάνεις τον ειδικό φόρο κατανάλωσης και το τέλος ΑΠΕ; Τι να τα κάνεις τα προγράμματα ενίσχυσης των εμπορικών επιχειρήσεων, όταν αφήνεις ανεξέλεγκτο το παραεμπόριο που μας κοστίζει 4 - 5 δισ. Ευρώ, εάν θυμάμαι καλά, το χρόνο; Τι να κάνεις την κατάργηση του πόθεν έσχες, όταν επιβάλεις τις έκτακτες εισφορές στα ακίνητα;

Κλείνοντας, επικαλούμαι κύριοι συνάδελφοι, το μνημειώδες εκείνο σημείωμα που το Υπουργείο Οικονομικών είχε κυκλοφορήσει τον Ιουνίου του 2011, με αφορμή τη συζήτηση για το Μεσοπρόθεσμο. Μιλούσε τότε για επίτευξη μεγάλων στόχων -όταν φτάσαμε στα όρια της χρεοκοπίας, για θετική αξιολόγηση πριν από κάθε δόση -όταν είδαμε τι συμβαίνει με τις δόσεις, για εντοπισμό της κρατικής σπατάλης -όταν οι δαπάνες αυξάνονται, για τη σταδιακή μείωση του μεγέθους του δημόσιου -όταν δημιουργήθηκαν νέες κυβερνητικές δομές, για διαρθρωτικές αλλαγές: Όταν όσες κάνατε ή ήταν ημιτελείς, π.χ. το άνοιγμα των επαγγελμάτων, ή προκάλεσαν σύγχυση όπως η αδειοδότηση μεταποιητικής δραστηριότητας, ή αποδείχτηκαν ανεφάρμοστες, όπως το fast track, ή παρέλυσαν τη διοίκηση, όπως ο Καλλικράτης. Μιλούσατε, επίσης, για επιτάχυνση της απορρόφησης του ΕΣΠΑ, όταν η «απλοποίηση των διαδικασιών» δεν έφερε αποτέλεσμα. Κάτι ακόμα το οποίο πιστεύω ακράδαντα: η έλλειψη «συναίνεσης», δεν σας εμπόδισε καθόλου να κάνετε σωστά την τυπική δουλειά μιας κυβέρνησης.

Εδώ που είμαστε σημασία έχει η χώρα να ξεφύγει και να βρει το δρόμο της. Δυστυχώς φτάσαμε στο παραλίγο της συντριβής. Εμείς και πάλι βάλαμε «πλάτη». Δεν ποντάραμε και δεν θα ποντάρουμε ποτέ στην χρεοκοπία της χώρας. Αν δει κανείς την τελευταία έκθεση των εταίρων μας για τη βιωσιμότητα του χρέους, θα διαπιστώσει την κατάσταση και θα μας δικαιώσει για όλα αυτά που λέγαμε. Όποια συζήτηση γίνει για την προσαρμογή των πολιτικών προς όφελος της χώρας, αλλά και της επίτευξης των στόχων, θα γίνει επίσημα όταν ο λαός θα μας δώσει την εντολή διακυβέρνησης. Και θα την κάνουμε με σοβαρότητα, με υπευθυνότητα, με προσήλωση στη δημοσιονομική προσαρμογή, στην εξάλειψη του ελλείμματος, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και βέβαια στον αδιαπραγμάτευτο πολιτικά και ηθικά, ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας μας.

Κάτι τελευταίο για την Αριστερά. Κύριοι συνάδελφοι, με πολλή συμπάθεια το λέω; δεν χρειαζόμαστε περιπλάνηση σε αγνώστους δρόμους, αλλά ασφαλείς αποφάσεις. Μπορεί κάποιους να τους γοητεύει η πρόσοψη του ρίσκου, όμως η «κάτοψη» μπορεί να ισοδυναμεί με καταστροφή, πολύ δε περισσότερο όταν η Αριστερά δεν μπορεί να συνεννοηθεί μεταξύ της για να προτείνει έστω ένα αριστερό δρόμο για να πορευτεί η χώρα. Δεν φτάνει να λέμε ότι ο δρόμος αυτός είναι «η ανατροπή του καπιταλιστικού μοντέλου», ή η διάλυση του αστικού πολιτικού συστήματος, η κολεκτιβοποίηση, η έξοδος από την Ε.Ε., ή η μονομερής διαγραφή χρεών, η κοινωνικοποίηση της περιουσίας και άλλες δοξασίες. Δεν είναι αυτό το «φως το αληθινό». Ούτε μόνο με αντίσταση και ανυπακοή αλλάζει, ή κινείται, το όχημα της χώρας. Η αντίσταση δεν σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, να αγνοείς το περιβάλλον στρουθοκαμηλίζοντας, αλλά να το αντιπαλεύεις προκειμένου να το αλλάξεις με ό,τι εσύ προτείνεις καλύτερο και αυτό να το κρίνει πάντα ο λαός, στον οποίο θα πρέπει όλοι να λέμε πλέον αλήθειες. Να μάθει τι του ζητάμε, και τι του δίνουμε.

Για όσους προβλέπουν εξεγέρσεις ή καλοδέχονται το μπάχαλο - δεν πιστεύω ότι υπάρχει κανείς μέσα στην αίθουσα -, δεν έχω να πω τίποτα. Εμείς, πορευόμαστε με την πυξίδα που μας άφησε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, που ταύτισε την εθνική ανεξαρτησία με τη λαϊκή κυριαρχία, την πολιτική ελευθερία με την κοινωνική δικαιοσύνη. Και λάθος δρόμο να αναρωτιόμαστε αν πήραμε, ακόμα κι αν αποτύχουμε, τα κίνητρά μας, είναι υγιή.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εμείς που ανταποκριθήκαμε στις αναπόφευκτες πολιτικές εξελίξεις, ξέρουμε και δεσμευόμαστε, ότι αμέσως μετά τις εθνικές εκλογές, μαζί με όλο το λαό, μαζί με τις πρωτοπόρες, με τις αστείρευτες δυνάμεις αυτού του τόπου, θα ανατρέψουμε την επικίνδυνη αυτή πορεία. Ευχαριστώ πολύ.

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΓ΄- ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ

«Κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού και των προϋπολογισμών ορισμένων ειδικών ταμείων και υπηρεσιών οικονομικού έτους 2012».

Συνεδρίαση 24.11.2011

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ (Γενικός Εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας):

Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Πιστεύω ότι ο σκοπός μας - που είναι και στόχος μιας σύγχρονης πολιτικής, με τις δυο έννοιες, politics και policy, είναι: να κατανοούμε τα προβλήματα της εποχής, να τα επεξεργαζόμαστε κατάλληλα, να παράγουμε εναλλακτικές λύσεις και να αποκτούμε την ικανότητα να επιλέγουμε και να εφαρμόζουμε τις καλύτερες από αυτές. Εγώ έτσι αντιλαμβάνομαι την πολιτική. Και ακόμα, να αποδεικνύουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι και ως Αντιπολίτευση και ως Κυβέρνηση.

Προσωπικά, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η Ν.Δ. ως Αντιπολίτευση, τήρησε και θα τηρεί απαρέγκλιτα αυτές τις αρχές, μέχρι τις επόμενες εκλογές όταν θα της δώσει ο λαός ψήφο εμπιστοσύνης. Δεν έχω όμως και καμία αμφιβολία ότι τα δυο τελευταία χρόνια, η χώρα δεν έπαψε να υποβαθμίζεται, να παρακμάζει, να εξευτελίζεται και να κατρακυλά τόσο σε διεθνή, όσο και σε εγχώρια αξιοπιστία. Αυτή είναι η προσωπική μου εκτίμηση.

Χθες, κ. Πρόεδρε, ο Πρόεδρος της Ν.Δ. επανέλαβε τη στήριξη του κόμματός μας στη Μεταβατική Κυβέρνηση Παπαδήμου και υπογράμμισε στους επικεφαλής της Ε.Ε., του Εurogroup, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Δ.Ν.Τ., τα αυτονόητα. Ότι, δηλαδή, η Ν.Δ. είναι σταθερά προσηλωμένη στη δημοσιονομική εξυγίανση και τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Επίσης, επανέλαβε την ισχυρή και αμετάκλητη δέσμευση της Ν.Δ. προς το Ευρώ και την Ε.Ε. Αναμένουμε την επόμενη Τρίτη από το Εurogroup να ολοκληρώσει τις διαδικασίες για την εκταμίευση της 6ης δόσης.

Θα ήθελα να προσθέσω, κύριε Πρόεδρε, ότι ο κ. Σαμαράς, βρέθηκε απέναντι σε ένα διαμορφωμένο εχθρικό διεθνές περιβάλλον. Αυτό κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει, το ανέλυσα άλλωστε και στην πρωτολογία μου, όχι μόνο λόγω των ελληνικών παλινωδιών, αλλά και λόγω των αγκυλώσεων που υπάρχουν στην ίδια την Ευρωζώνη. Επίσης με την τελευταία του επιστολή, επανέλαβε αυτό που έλεγε και λέγαμε πάντα και που θεωρούμε ότι είναι αυτονόητη υποχρέωση, αλλά και δικαίωμα της Αντιπολίτευσης, αφού δεν αφορά τον ίδιο τον Πρόεδρό μας, ή το κόμμα μας, αλλά ολόκληρη τη χώρα: να δοθεί η δυνατότητα στην Ελλάδα να προχωρήσει και να ανακάμψει, όχι για να «φεσώσει» τους εταίρους της, αλλά ούτε να πεθάνει επιστρέφοντας τα δανεικά.

Χρειάστηκε, δυστυχώς, πολύς καιρός. Άργησαν να δουν αυτό που είχαμε προβλέψει από την αρχή, ότι δηλαδή, δεν βγαίνουμε από την ύφεση. Και αυτό, δεν το έλεγε στους εταίρους η προηγούμενη Κυβέρνηση αλλά η Αντιπολίτευση. Η Αντιπολίτευση μιλούσε για την ύφεση που προκάλεσε η λάθος συνταγή και μάλιστα, όταν το έλεγε, η Κυβέρνηση τη λοιδορούσε στο εξωτερικό. Αυτό έχει μεγάλη σημασία.

Προχθές, η κυρία Βάσω Παπανδρέου μιλώντας στον Κοινοβουλευτικό Τομέα Ελέγχου Οικονομίας του ΠΑ.ΣΟ.Κ., εκτίμησε ότι και το νέο πρόγραμμα δεν βγαίνει. Διάβασα προσεκτικά τα όσα είπε. Νομίζω ότι η Κυβέρνηση θα πρέπει να τα λάβει σοβαρά υπόψη της, όπως και την τεκμηριωμένη ομιλία της κυρίας Κατσέλη η οποία εκτίμησε την πρόβλεψη ύφεσης για το 2012, ως υπεραισιόδοξη.

Στην πρωτολογία μου, αν θυμάστε, αναφέρθηκα στους πιστωτικούς κινδύνους καθώς και στις προβλέψεις για αύξηση του παγκόσμιου χρέους κατά 30% τα επόμενα χρόνια, αλλά και για υποχώρηση της ανάπτυξης. Όπως είπε και ο κ. Μουρμούρας, χθες είχαμε την αποτυχία της γερμανικής δημοπρασίας δεκαετών ομολόγων με μέση απόδοση περίπου 2%. Αν θυμάμαι καλά ο στόχος καλύφθηκε κατά 60%, πράγμα που σημαίνει ότι η ευρωζώνη εισάγεται σε κατάσταση συναγερμού. Αυτό, κατά τη γνώμη μου, επιβεβαιώνει δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η κρίση έφτασε στον πυρήνα του νομίσματος και δεύτερον, ότι ακόμα και τώρα, οι ηγεσίες αρνούνται να συμφωνήσουν σε μια συνολική, μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης αυτής.

Κανένας δεν αμφισβητεί τον κοινό και αδιαπραγμάτευτο στόχο της νομισματικής σταθερότητας. Θα συμφωνήσω, όμως με αυτό που διάβασα πως είπε η κυρία Μέρκελ για την πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τα ευρωομόλογα, ότι έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή. Πράγματι, έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή. Έπρεπε να είχε προηγηθεί εδώ και πάρα πολύ καιρό.

Όπως υπαινίχθηκα προηγουμένως, οι εταίροι μας αναγνωρίζουν και τα δικά τους λάθη. Αλλά δεν ακούω αυτοκριτική, κύριοι συνάδελφοι, εντός της χώρας. Η μόνη υποτυπώδης αυτοκριτική που διέγνωσα στον Προϋπολογισμό, αφορά στο ΕΣΠΑ με τη δημόσια παραδοχή ότι δεν πέτυχε το στόχο απορρόφησης που είχε τεθεί για το πρώτο εξάμηνο του 2011. Θυμίζω ότι εμείς παρακινήσαμε από την πρώτη στιγμή την Κυβέρνηση Παπανδρέου. Είχαμε στείλει εξαντλητικά υπομνήματα και προτάσεις. Ορισμένες από αυτές έγιναν μεν αποδεκτές, αλλά «κόλλησαν» κατά την εφαρμογή τους.

Επομένως, καλό θα ήταν, κάποιοι όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός Μνημονίου, να κάνουν την αυτοκριτική τους για το μέχρι σήμερα «παραδοτέο». Διότι δεν μπορούμε να λέμε ότι μόνο οι Γερμανοί έκαναν λάθη. Προσωπικά έχω κάνει την αυτοκριτική μου επειδή υπηρέτησα σε δημόσιες θέσεις και την έχω αποτυπώσει σε βιβλίο, το οποίο κύριε συνάδελφε, κύριε Κατρίνη, θα σας χαρίσω με πολλή χαρά, περιμένοντας τις παρατηρήσεις σας.

Πριν από ένα περίπου μήνα, η Γενική Διεύθυνση Προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συνέταξε μια έκθεση από την οποία προκύπτουν τα εξής: Ότι η Ελλάδα συνεχίζει να είναι μια από τις πιο ευνοημένες χώρες από πλευράς απολήψεων από τον Κοινοτικό προϋπολογισμό. Όμως, σε αντίθεση με την περίοδο 2005 - 2008 όπου είχαμε τη μεγαλύτερη καθαρή θέση στους 27, δηλαδή διαφορά εισροών μείον εκροές, το 2010 η Ελλάδα έπεσε στην τρίτη θέση.

Υπάρχει επίσης και το θέμα των ιδίων πόρων της Ε.Ε.. Το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους το γνωρίζει πολύ καλά. Σ' αυτή την αίθουσα δεν έχουμε κάνει συζητήσεις γι' αυτό το σημαντικό θέμα που αποτελεί και ένα ουσιαστικό διαπραγματευτικό επιχείρημα της χώρας. Όπως γνωρίζετε, κάθε κράτος – μέλος έχει υποχρεώσεις απέναντι στον Κοινοτικό Προϋπολογισμό. Δυστυχώς η ύφεση και ο τρόπος με τον οποίο τη χειρίστηκε η προηγούμενη κυβέρνηση, μας έφερε σε απόσταση από τις υποχρεώσεις μας αυτές. Όπως επίσης θεωρώ σημαντικό το γεγονός ότι η επιβολή φορολογίας τόσο μεγάλου μεγέθους, στην ουσία, επεκτείνει το κράτος μέσα στην οικονομία. Δηλαδή πετυχαίνει το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιθυμητό: εκτοπίζει τον ιδιωτικό τομέα.

Προχωρώ σε ένα άλλο ζήτημα που αφορά στην πρόσφατη έκθεση της περίφημης “Task force” που είδε το φως της δημοσιότητας. Η έκθεση αυτή αναφέρει ότι, εκτός από το θέμα του συστήματος διαχείρισης και ελέγχου του ΕΣΠΑ, δεν έχουν αποτυπωθεί από την ελληνική πλευρά ανάγκες τεχνικής βοήθειας προς τους δικαιούχους των προγραμμάτων. Αυτό αναφέρει η “Task force” και πραγματικά εκπλήσσομαι, κύριε Πρόεδρε, διότι είχαμε αφήσει στην προηγούμενη κυβέρνηση όλα τα απαραίτητα εργαλεία για να υποστηρίξει τους δικαιούχους. Έρχεται τώρα, πέντε χρόνια μετά την έναρξη του ΕΣΠΑ μια άτυπη ομάδα κρούσης να μας επισημάνει τα αυτονόητα. Αυτά δηλαδή που θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και πολύ καιρό.

Θα ήθελα τώρα, να πω λίγα λόγια για τις επενδύσεις. Επειδή ο κ. συνάδελφος αναφέρθηκε και στις εξαγωγές, θα ήθελα να του επισημάνω την πρόσφατη ανακοίνωση του Συνδέσμου Εξαγωγέων Βορείου Ελλάδος στην οποία αναφέρονται οι λόγοι για τους οποίους οι εξαγωγικές επιχειρήσεις αναμένεται να παρουσιάσουν ζημιές στα επόμενα χρόνια: Πρώτον, η στάση πληρωμών του κράτους προς τις επιχειρήσεις, με κυρίαρχο θέμα την επιστροφή του Φ.Π.Α. Δεύτερον, η αύξηση του κόστους του χρήματος. Τρίτον, η έλλειψη ρευστότητας. Τέταρτον, η αύξηση του μεταφορικού κόστους. Πέμπτον, η υποβάθμιση του ελληνικού brand name στο εξωτερικό και έκτον, η μεγάλη αύξηση του ενεργειακού κόστους.

Κύριε Πρόεδρε, ειδικά για το ενεργειακό κόστος, ως Νέα Δημοκρατία, έχουμε κάνει σημαντικές προτάσεις, η πλέον πρόσφατη διατυπώθηκε στην Ολομέλεια, κατά τη συζήτηση για το μισθολόγιο. Συγκεκριμένα, οι μισθοί στις εισηγμένες ΔΕΚΟ μειώθηκαν από 19% έως 41% βελτιώνοντας, κατά τις εκτιμήσεις μου, την κερδοφορία των εταιριών περίπου στο μισό δις Ευρώ. Είναι λοιπόν απαράδεκτο να συζητάμε για αύξηση των τιμολογίων της Δ.Ε.Η.. Απαράδεκτο. Το αναφέρω αυτό, επειδή ακούστηκε ότι επίκειται αύξηση των τιμολογίων.

Έρχομαι τώρα στις επενδύσεις. Στην αρχή, κύριε Πρόεδρε είχαμε το Ελληνικό. Μέρα-νύχτα ακούγαμε και διαβάζαμε για funds και εμίρηδες που θα έσπερναν εκατομμύρια στην παλιά πίστα του αεροδρομίου. Μετά, ανακαλύφθηκε ο Αστακός. Στην αρχή ως επένδυση LPG –ατυχέστατη ενεργειακά- και μετά ως LNG. Στις προβλήτες του Αστακού στριμώχνονταν, υποτίθεται, επενδυτές, κεφαλαιούχοι, για μια θέση στον ελληνικό αναπτυξιακό παράδεισο του κ. Παπανδρέου. Το τελευταίο επεισόδιο, κατά τη γνώμη μου παίζεται τώρα με το πρόγραμμα «Ήλιος», που αναφέρεται και στις αποφάσεις του πρόσφατου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, αλλά και στην έκθεση της Task Force.

Κύριοι συνάδελφοι, εκείνο που προέχει στην παρούσα φάση είναι να αντιληφθούμε ότι δεν πρόκειται να υπάρξουν επενδύσεις. Όχι μόνον επειδή η Ελλάδα δεν είναι ανταγωνιστική ή ελκυστική, ενώ θα μπορούσε να ήταν, αλλά για τον απλούστατο λόγο ότι κανένας δεν επενδύει σε ένα κράτος που «φλερτάρει» με την πτώχευση, που η σχέση του με το ευρώ είναι αμφίβολη –να το πω αλλιώς, ποιος να επενδύσει σε ευρώ εάν δεν είναι σίγουρος για το νόμισμα στο οποίο θα εισπράξει την απόδοση της επένδυσής του, που το τραπεζικό σύστημα βρίσκεται υπό διεθνή λογιστικό έλεγχο, που η οικονομία βρίσκεται σε ύφεση και υποχρηματοδοτείται, που η εγχώρια ζήτηση βαίνει διαρκώς φθίνουσα και που το φορολογικό σύστημα αλλάζει κάθε μήνα προς το χειρότερο. Και εδώ θα ήθελα να σας παρουσιάσω μια απλή εξίσωση: «πολυνομία = ανομία = φοροδιαφυγή = ελλείμματα», άρα «πολυνομία = ελλείμματα».

Τέλος, εκτός από την εισαγόμενη κρίση, τη λάθος συνταγή, την κακή διαχείριση και το διαχρονικό σαμποτάζ της παραγωγής που είχαμε όλα αυτά τα χρόνια - θυμόμαστε ποιοι ανέβαιναν επί 20 χρόνια στα κάγκελα - υπάρχει ένα ακόμα ζήτημα: Το κρατικό και το ιδιωτικό χρέος. Το χρέος αυτό δημιουργείται και από τα ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Όσο και να έχουμε δίκιο σε πολλά έναντι των εταίρων μας, σε αυτό τι μπορείς να πεις; Αφού δεν παράγουμε. Αλλά και αυτό που παράγουμε, πρέπει να «παλέψει» με τα Υπουργεία, με τους ΟΤΑ, μέχρι να φτάσει στη διεθνή αγορά. Πρόκειται για το γνωστό ζήτημα της γραφειοκρατίας. Θα επιχειρήσω εδώ μια δεύτερη εξίσωση: «γραφειοκρατία = υψηλές δημόσιες δαπάνες = ελλείμματα». Άρα, από την «εξίσωση 1» και την «εξίσωση 2», συμπεραίνουμε ότι «πολυνομία + γραφειοκρατία = ελλείμματα». Θέτω λοιπόν ένα ερώτημα: Αυτά τα δύο χρόνια τι ακριβώς έγινε για να κλείσουν οι δύο αυτές πληγές και πηγές ελλειμμάτων;

Τέλος πάντων, αυτά είναι ιστορία. Πάμε στο σήμερα, που δυστυχώς, κύριε Πρόεδρε, σε λίγο δεν θα είναι απλά ιστορία, αλλά μυθιστόρημα. Αν ανοίξετε την ιστοσελίδα του Υπουργείου Ανάπτυξης, θα δείτε να παρελαύνουν Αυστριακοί, Νορβηγοί, Γερμανοί, Κινέζοι και άλλες εθνικότητες, με μια διαφορά: τα projects που διαβάζουμε δεν έχουν καμία βάση. Θυμίζω ότι στα τέλη Σεπτεμβρίου – στις 27 συγκεκριμένα, όταν ο Γερμανός αντικαγκελάριος κ. Ρέσλερ συναντήθηκε με τον κ. Χρυσοχοΐδη, του ανακοίνωσε την πρόθεση της Γερμανίας να χρηματοδοτήσει η ίδια επενδύσεις γερμανικών επιχειρήσεων που βρίσκονται στην Ελλάδα. Έκτοτε, δεν έχω ακούσει κάτι σχετικό. Επίσης, στο Συμβούλιο Ανταγωνιστικότητας της Ε.Ε. που έλαβε χώρα δύο ημέρες μετά από τη συνάντηση εκείνη, είδα το εξής εξωφρενικό: με πρόταση της Γερμανίας και όχι της Ελλάδας, περιλήφθηκε στην ημερήσια διάταξη η διαμόρφωση ενός προγράμματος για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και, μάλιστα, είδα τον κύριο Υπουργό να επιχαίρει γι’ αυτό.

Θα ήθελα να κλείσω με δυο λόγια για την περιφερειακή ανάπτυξη. Κύριε Πρόεδρε, όπως γνωρίζετε, η οικονομική ύφεση δεν αφήνει το ίδιο αποτύπωμα σε όλες τις περιφέρειες της χώρας. Η σύγκλιση του επιπέδου ανάπτυξης των περιφερειών είναι μεν προς τα κάτω για όλες, ωστόσο τα αποτελέσματα της ύφεσης δεν εμφανίζονται χωρικά ισορροπημένα, δηλαδή, επηρεάζουν εντελώς διαφορετικά τις ελληνικές περιφέρειες. Συγκεκριμένα, ανάλογα με τα οικονομικά χαρακτηριστικά κάθε περιφέρειας επηρεάζεται ο βαθμός ανάπτυξής τους, αλλά και ο παραγωγικός τους προσανατολισμός. Θα αναφέρω πέντε χαρακτηριστικά παραδείγματα. Τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε μεγαλύτερη αύξηση της ανεργίας στην Αττική, την Κρήτη και το Βόρειο Αιγαίο σε σχέση με τις υπόλοιπες περιφέρειες. Στις νησιωτικές περιοχές, την Αττική και τη Στερεά Ελλάδα είχαμε τις μεγαλύτερες απώλειες στην αξία των εξαγωγών. Στην Αττική και τη Στερεά Ελλάδα και τις τρεις περιφέρειες της Μακεδονίας αλλά και τα νησιά του Ιονίου είχαμε τις μεγαλύτερες μειώσεις κατανάλωσης βιομηχανικού ρεύματος και αυτό σημαίνει συρρίκνωση του βιομηχανικού τομέα. Επίσης, στην Αττική είχαμε τη σημαντικότερη μείωση στις διανυκτερεύσεις αλλοδαπών τουριστών, στοιχείο που αντανακλά το δυσμενές κλίμα που υπάρχει στην Πρωτεύουσα. Τέλος, η Αττική, η Δυτική Μακεδονία και το Βόρειο Αιγαίο εμφανίζουν μειώσεις της οικονομικής δραστηριότητας άνω του 50%. Αυτά σημαίνουν ότι η Κυβέρνηση, έστω και η μεταβατική, θα πρέπει επειγόντως να σχεδιάσει και να εφαρμόσει περιφερειακή πολιτική. Επί ένα χρόνο το λέω.

Σας ευχαριστώ,

ΟΛΟΜΕΛΕΙΑ

ΙΓ΄ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

ΣΥΝΟΔΟΣ Γ΄- ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ ΛΒ΄

Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011

«Επί του Προϋπολογισμού των Δαπανών της Βουλής έτους 2012»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριοι συνάδελφοι, συζητάμε τον Προϋπολογισμό της Βουλής για το 2012 σε ένα δεδομένο εθνικό πλαίσιο και ευρύτερο ευρωπαϊκό πλαίσιο.. Κατ’ αρχήν, είναι γνωστά σε όλους τα εγγενή δημοσιονομικά προβλήματα, τα οποία μετεξελίχθηκαν σε χρηματοπιστωτικά. Σημασία έχει τώρα η ικανότητα της χώρας να βγει από αυτό το αδιέξοδο που έχουν δημιουργήσει.

Ως προς την Ευρωζώνη φαίνεται ότι υπάρχει γενικευμένη αβεβαιότητα. Αυτή αποδίδεται στην άνοδο των επιτοκίων και την απώλεια εμπιστοσύνης των αγορών προς τις χώρες της Ευρωζώνης λόγω του χρέους που έχει συσσωρεύσει και κυρίως, λόγω της πρόβλεψης για το πώς θα εξελιχθεί το κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους αυτού.

Συνεπώς, το ευρύτερο αυτό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσεται και η Ελλάδα, είναι αβέβαιο. Κατά τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για ανικανότητα των ευρωπαϊκών ηγεσιών να λάβουν εγκαίρως τις κατάλληλες πολιτικές αποφάσεις. Πρόκειται για έλλειψη ενός ανανεωμένου ευρωπαϊκού οράματος για την προοπτική αυτής της μεγάλης «οικογένειας», στην οποία εξακολουθώ, παρά τους κλυδωνισμούς, να πιστεύω ακράδαντα.

Έρχομαι τώρα στο δικό μας ζήτημα. Πέρα από τη δική μας ανικανότητα και την αδυναμία να λάβουμε εγκαίρως τα σκληρά μέτρα που έπρεπε να είχαμε λάβει, για να περιορίσουμε το δημοσιονομικό έλλειμμα, η χώρα αναγκάστηκε, αδιαφορώντας για τις εξελίξεις, να πάρει καθ’ υπαγόρευση από τους δανειστές, πολύ αργότερα, πολύ σκληρότερα μέτρα, που, λόγω της εφαρμοσθείσας συνταγής, οδήγησαν σε οικονομικό πλέον, αδιέξοδο. Ένα αδιέξοδο που αποτυπώνεται στην ύφεση και, βέβαια, στην εκτέλεση του Προϋπολογισμού του 2011.

Θα σας δώσω δυο νούμερα μόνο. Ενώ το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Στρατηγικής προέβλεπε έλλειμμα 7,3% για το 2011 και το προσχέδιο του Προϋπολογισμού, που κατατέθηκε πριν από ένα μήνα στη Βουλή, προέβλεπε έλλειμμα 8,5% για το 2011, μέσα στο δεκάμηνο έχουμε ήδη ξεφύγει. Αναμένουμε σήμερα την κατάθεση του Προϋπολογισμού, για να δούμε πώς έχει εξελιχθεί η κατάσταση.

Στην αστοχία αυτή μας οδήγησαν η αδιαφορία, η ανικανότητα και η επιλογή ενός λανθασμένου μείγματος πολιτικής.

Έρχομαι τώρα στον Προϋπολογισμό της Βουλής, κύριε Πρόεδρε. Σε σχέση με το 2011 υπάρχει μείωση κατά 14%, δηλαδή, από 198.000.000 ευρώ που ήταν πέρυσι οι πιστώσεις, ανέρχονται σε 171.000.000 ευρώ. Οι περικοπές αυτές αποδίδονται κατά 70% στις μειώσεις των αποζημιώσεων των Βουλευτών και των αμοιβών του προσωπικού και κατά 30% στη μείωση των λειτουργικών εξόδων της Βουλής.

Δεν ξέρω αν αυτή η αναλογία είναι η σωστή ή αν θα μπορούσε να υπάρχει κάποια άλλη ή ακόμα και στο εσωτερικό της, τι είδους αναδιαρθρώσεις δαπανών θα έπρεπε να είχαν γίνει. Αυτό είναι θέμα ειδικών που παρακολουθούν την εξέλιξη αυτών των δαπανών όλα αυτά τα χρόνια.

Θέλω, επίσης, να πω ότι αθροιστικά, από το 2010 μέχρι και το 2012, δηλαδή την τριετία, η μείωση των δαπανών φτάνει στο 23%. Μακάρι να είχε επιτευχθεί τέτοια μείωση και αλλού στο δημόσιο τομέα. Είναι σίγουρα μια σωστή απόφαση που εκπέμπει ένα κατάλληλο μήνυμα.

Θα κάνω, όμως, έναν πρόχειρο υπολογισμό. Τον είχα κάνει και προχθές, μιλώντας στις Προγραμματικές Δηλώσεις της Κυβέρνησης. Σήμερα η Κυβέρνηση «απασχολεί» σαράντα οχτώ Υπουργούς. Το μεσαίο επίπεδο διακυβέρνησης απασχολεί πενήντα ένα γενικούς γραμματείς και είκοσι δυο ειδικούς γραμματείς. Αν αθροίσετε το πολιτικό αυτό προσωπικό και πολλαπλασιάσετε με το μέσο όρο των συμβούλων που δικαιούται ο καθένας, προκύπτει ένας εξωφρενικός αριθμός και ένα απαράδεκτο λειτουργικό κόστος, το οποίο βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τις μειώσεις που αποτυπώνονται στον Προϋπολογισμό που συζητάμε τώρα για τη Βουλή.

Θέλω επίσης, κύριε Πρόεδρε, με αφορμή τη συζήτηση αυτή, να σταθώ λίγο στο θέμα των αποζημιώσεων των Βουλευτών καθώς και των προνομίων που έχουν. Πριν αναφερθώ σε αυτό, θα ήθελα να περάσω και εγώ το δικό μου μήνυμα στο λαό μας που υφίσταται τόσα δεινά και παρακολουθεί συγκλονισμένος τις συζητήσεις αυτές: Στις επόμενες εκλογές, μετά από σύγκριση και πολύ σκέψη, να στείλει εδώ τους καλύτερους απ’ όλους τους χώρους, απ’ όλες τις παρατάξεις. Για εμένα αυτό είναι ανατροπή του πολιτικού σκηνικού και όχι οι διάφορες «παρθενογενέσεις».

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με σεβασμό στη βιογραφική πορεία του καθενός, θα ήθελα να πω ότι όταν λυθούν τα προβλήματα, όταν δηλαδή δούμε μια άσπρη μέρα, τότε μόνο θα μπορούμε να αποφασίσουμε νηφάλια ποιος θα είναι ο αριθμός των Βουλευτών, ποιο θα είναι το ύψος των αποζημιώσεων τους και ποια από τα αποκαλούμενα «προνόμια» πρέπει –αν πρέπει- να έχουν.

Κύριε Πρόεδρε, αποφασίσατε πέρσι –και σωστά πράξατε- τη μείωση των αποζημιώσεων των Βουλευτών κατά 40%. Αναφέρθηκε και ο κ. Αϊβαλιώτης. Το άκουσε κανείς; Το γνωρίζει κανείς; Κανείς. Όταν όμως, κάποιοι συνάδελφοι, είτε μεμονωμένα είτε ομαδικά, αλλά σίγουρα επιδεικτικά αποφάσισαν να παραχωρήσουν αυτά τα προνόμια, τότε το έμαθαν πάρα πολλοί. Και όταν λέω «ομαδικά» καταλαβαίνετε τι εννοώ. Τα αποκαλούμενα «προνόμια» οι περισσότεροι τα αποδεχόμαστε ως διευκολύνσεις για τη δουλειά μας. Κάποιοι άλλοι που δεν τα δεχόμαστε όλα, τα επιστρέφουμε αθόρυβα. Εγώ προσωπικά παρέδωσα το γραφείο που μου διέθεσε η Βουλή γιατί έχω δικό μου. Δεν έβγαλα όμως ανακοίνωση γι’ αυτό.

Και κάτι ακόμα: Αυτές οι περικοπές, κύριε Πρόεδρε, σταμάτησαν τον κόσμο από το να πολιορκεί τη Βουλή; Και 60% να λέγατε ότι περικόπτονται οι αποζημιώσεις, κάποιοι θα ζητούσαν 80%. Μήπως η μη αποδοχή των προνομίων από ορισμένους συναδέλφους σταμάτησε τις πολιορκίες αυτές; Σε καμία περίπτωση. Κάποιος θα μπορούσε να πει «Να περικοπούν και τα εθιμικά προνόμια». Τι εννοώ με αυτό; Να μην πολιτεύονται οι γόνοι πολιτικών οικογενειών ή να πολιτεύεται ένας ανά οικογένεια, για να θυμηθούμε και τον προηγούμενο Πρωθυπουργό. Πολλά μπορούμε να πούμε. Σημασία έχει ότι αυτά αντιμετωπίζονται και επιλύονται μόνο με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, μετά την έξοδο της χώρας από το μάτι του κυκλώνα..

Θα ήθελα, κύριε Πρόεδρε, να μου δώσετε ένα λεπτό για να αναφερθώ στα προβλήματα του Προϋπολογισμού της Βουλής. Όταν οι περικοπές γίνονται «με το μάτι» ή με το ψαλίδι, δεν πρόκειται να αποδώσουν, γιατί η διοίκηση από κάτω δεν μπορεί να τις απορροφήσει. Σε όλο το δυτικό κόσμο προηγούνται άλλα πράγματα πριν αποφασιστούν περικοπές. Προηγούνται λειτουργικές επισκοπήσεις, αξιολογήσεις των δομών, αναδιαρθρώσεις των υπηρεσιών και μετά οι περικοπές, προκειμένου αυτές να μπορούν να απορροφηθούν από το διοικητικό σύστημα. Αλλιώς θα υπάρξει ζήτημα αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας. Και αυτό φοβάμαι ότι φαίνεται ήδη σε όλη δημόσια διοίκηση. Ελπίζω να μη φανεί και στη Βουλή των Ελλήνων. Ευχαριστώ πολύ.